เคยเรียนแล้วนั่งข้างคนจากประเทศเพื่อนบ้านแล้วรู้สึกรังเกียจ หรือไม่อยากจะคุยไหม ทั้งๆ ที่เราไม่รู้จักเขา เราอาจจะเจอคนผิวดำแล้วรู้่สึกรังเกียจ หรือที่ทำงานของคุณอาจจะไม่ให้ผู้หญิงขึ้นตำแหน่งสูงๆ สักคน
เรื่องพวกนี้เราเรียกว่า Discrimination ซึ่งเป็นเรื่องของการแบ่งแยกความเป็นคน ให้บางคนสูงหรือต่ำกว่าบางคน ซึ่งมีหลายประเภทตั้งแต่การแบ่งแยกเพศ สีผิว ความพิการ ไปถึงอายุ อาจจะเคยได้ยินกับผู้จัดการทีมฟุตบอลในอังกฤษ ที่ให้สัมภาษณ์หนังสือพิมพ์ว่า เขาเชื่อว่าการที่คนพิการแต่กำเนิดนั้น เป็นเพราะผลจากสิ่งที่เขาทำในชาติก่อนๆ ผลคือผู้จัดการทีมคนนั้นถูกร้องเรียนจากสมาคมคนพิการ และตำแหน่งก็กระเด็นไปโดยไม่ตั้งตัว
ในประเทศที่เจริญแล้วจะตื่นตัวกันเรื่อง Disrimination กันค่อนข้างมาก เท่าที่รู้ใบสมัครงานในบางประเทศจะไม่มีคำถามประเภท น้ำหนัก ส่วนสูง หรือเชื้อชาติ หรือถ้ามีก็จะไม่ใช่ประเด็นที่จะเอามาสัมภาษณ์เข้าทำงาน เพราะไม่อย่้างนั้นจะโดนฟ้องเอาง่ายๆ ส่วนเมืองไทยแม้คนไทยจะค่อนข้างเป็นมิตร แต่เรื่องพวกนี้ยังคงอยู่ในสังคมโดยเราไม่ค่อยมองเห็นปัญหากัน
เมืองไทยไม่ใช่ประเทศที่มีปัญหาเรื่้องนี้อย่างหนักๆ สักเท่าใหร่ เราไม่เคยมีการจับคนผิวดำมาเป็นทาส ไม่มีองค์กรบ้าๆ อย่าง KKK หรือการจับคนพิการไปฆ่าทิ้งอะไรอย่างนั้น แต่เรื่องพวกนี้เราเรียนรู้จากประวัติศาสตร์ของชาติอื่นๆ ได้โดยไม่ต้องรอมันมาเกิดกับเรา
น่าเศร้าที่ความสบายของชาติไทยทำให้เราไม่เรียนรู้ถึงปัญหาที่มันมีอยู่ในสังคม ผมอยากจะร้องไห้เมื่อรุ่นพี่บางคนในสถาบันอุดมศึกษา มองว่าการที่มีคนต้องลาออกจากการเรียนเพราะรับกับระบบรับน้องไม่ได้ เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว
เราต้องรอให้ประวัติศาสตร์ของชาติอื่นมาเกิดกับเราหรือ
เราถึงจะเรียนรู้