กำลังวางแผน และดำเนินการหักเหชีวิตตัวเองไปอีกทางที่ต่างจากทางทีเคยเป็น

…เอาง่ายๆ อยากเป็นอาจารย์…

ผมอยากเป็นอาจารย์ ด้วยความรู้สึกสองอย่าง คือ การสอนมันก็สนุกดี การองค์ความรู้ให้กับเด็กกลุ่มหนึ่งที่เขาจะทำไปใช้ต่อไปในอนาคต มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ กับอีกอย่างนึงคือ ความรู้สึกที่ว่าอาจารย์ที่ใส่ใจจะทำหน้าที่อาจารย์นั้นได้รับความเคารพรักจากลูกศิษฐ์ที่ยากจะหาไ้ด้จากอาชีพอื่นๆ

ขณะที่มันเป็นเรื่องง่ายที่จะฝันถึงเป้าหมายอะไรสักอย่างหนึ่ง การทำให้เป็นจริงนั้นกลับไม่ง่ายเช่นนั้น หลายครั้งเรามัวแต่นั่งฝัน จนเราลืมว่าเราสามารถทำฝันนั้นให้เป็นจริงได้ไม่ยากเกินไป เพียงแต่เราเริ่มลงมือ

เพราะขณะที่ชีวิตคนเราผ่านเรื่องยากๆ ไปมากขึ้นตามกาลเวลา เราเริ่มมันใจขึ้นเรื่อยๆ ว่าที่เราผ่านมานั้นมันคือความหนักหนาที่ยากจะมีใครเทียบ เรามองสิ่งที่เราผ่านมาเมื่อวานว่าเราฝ่าอุปสรรคอันยิ่งใหญ่มาได้ แล้วเราก็ลืมไปว่าก่อนหน้านั้นเราเคยมองว่าปัญหาเช่นนั้นมันใหญ่เพียงไร

เราบอกกับตัวเองว่าเพียงพอแล้วที่จะทำตามความฝันไปมากกว่านี้ เราสู้มาไกลพอแล้ว แล้วเราก็หยุดที่จะลองดูกับปัญหาต่อๆไป

ผมเคยอ่านหนังสือชีวประวัติของคุณตัน โออิชิ ไปครั้งหนึ่ง

ขณะที่ทึ่งกับความสามารถด้านธุรกิจ ต้องยอมรับว่าคุณตันกล้าทำอะไรมากมาย ขณะที่จุดที่เขายืนอยู่นั้นนับว่าเป็นจุดที่ดีมากๆ แล้วสำหรับคนส่วนใหญ่ในประเทศนี้ แต่เขาก็เลือกที่จะเดินหน้าต่อไป คว้าโอกาสที่เข้ามาโดยไม่ลังเล

ผมเขียนเรื่องนี้ค้างไว้นานหลายเดือน ก่อนที่จะกลับมาเขียนต่อจนเสร็จ

มันคงได้เวลาที่ชีวิตจะเดินหน้าไปอีกครั้ง