ป้ายรถเมล์ที่ผมใช้รอรถกลับบ้านนั้นมีร้านขายชนมปังนึ่งอยู่ร้านนึง ด้วยราคาที่ค่อนข้างถูก และรสชาติกับความสะอาดที่ยอมรับได้ ผมจึงแวะซื้อกินเสมอๆ เมื่อมีโอกาส
ที่น่าแปลกใจคือ ทั้งๆ ที่ป้ายรถเมลนั้นคนค่อนข้างเยอะไปจนค่อนข้างดึก ผมมักจะไม่เจอร้านนี้เมื่อกลับบ้านสายไปสักหน่อย ในใจผมแอบสงสัยมาโดยตลอดว่าทำไมเขาถึงไม่อยู่ขายตรงจุดนั้นให้นานกว่านี้ เพราะมันน่าจะเพิ่มรายได้ให้กับเขามากพอดู
ความสงสัยนั้นได้แต่อยู่ในใจ จนวันหนึ่งที่ผมนั่งรถเมล์ไปตามทางประจำวัน ผมเจอเขากำลังเข็นรถเข็นกลับบ้านห่างจากจุดที่เขาขายประจำอยู่กลายกิโล เขาเลือกที่จะกลับบ้าน ด้วยระดับความเหมาะสมกับเวลาที่จะกลับถึงบ้าน
ส่วนตัวผมนั่นเล่า…..
นี่อาจจะเป็นข้อดีของการเป็นนายตัวเองสินะ….