But sometimes when you love someone they can’t love you back in the same way.
Grey’s Anatomy
Season 2 Episode 11
อดีต
ห้องรกๆ ของผมนั้น จะมีเก๊ะอยู่ช่องหนึ่งที่ผมมักจะ “โยน” เอาของที่ผมคิดว่ามันมีคุณค่าต่อความทรงจำผมเอาไว้ในนั้นอยู่เรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นรูปติดบัตรที่เหลือจากการใช้งาน บัตรนักเรียน ฯลฯ
วันหนึ่งที่ผมเปิดมันกลับออกมา อดีตที่เคยถูกฝังเอาไว้กลับกระโจนออกจากที่กุมขังของมันอย่างมากมายมหาศาล
การอยู่กับความทรงจำนั้นมักหอมหวานเสมอ ตรงข้ามกับปัจจุบันที่สร้างความปวดร้าวให้กับเราตลอดเวลา รูปเพื่อนที่เราเคยกินข้าวด้วยกันเสมอๆ เป็นเวลานานนับสิบปี แต่แล้ววันหนึ่งเราก็ต้องห่างกันไป
ผมตระหนักในนาทีนั้นว่าเวลาช่างโหดร้ายนัก ที่มันพัดพาเอาสิ่งต่างๆ ไปจากเราได้มากมายอย่างไม่น่าเชื่อ
แต่ความเป็นจริงคือเราไม่สามารถหนีจากปัจจุบันไปได้นานนัก และไม่ว่ามันจะดูทรมานเพียงไรกับการอยู่กับปัจจุบัน แต่ความจริงคือมันมักสร้างความทรงจำที่ดีให้กับเราในวันข้างหน้าได้เสมอๆ
ผมหยิบของสองสามชิ้น แล้วโยนมันลงไปในเก๊ะช่องเดิมนั้น แล้วปิดมันลง
บางที ผมอาจจะว่างมาเปิดมันขึ้นมาดูอีกครั้งในอนาคต
Dedicate
เคยมีสาวคนหนึ่งพูดกับผม ว่าคนเราถ้าเลือกได้ เธอคงเลือกที่จะไม่เป็นแฟนกับใคร แต่เลือกที่จะเป็นเพื่อนกับทุกคนดีกว่าด้วยเหตุผลง่ายๆ ว่าเพื่อนนั้นไม่มีวันเลิกกัน แต่แฟนนั้น โอกาสเลิกสูงกว่าโอกาสแต่งงาน (เพราะเราแต่งงานกันครั้งเดียว?)
คำถามที่ผมอยากจะถามสาวคนนั้นแต่ไม่ได้ถามคือ เอาเข้าจริงแล้ว เราจะมีความสุขกับชีวิตที่มีแต่เพื่อนจริงๆ น่ะหรือ?
นิสัยอย่างหนึ่งที่เหมือนจะไม่มีเหตุผลของมนุษย์เราคือความปรารถนาที่จะเป็นเจ้าของ เราอยากเป็นเจ้าของสิ่งต่างๆ มากมาย ทั้งที่หลายๆ ครั้งเราก็ไม่ได้ต้องการสิ่งเหล่านั้นตลอดเวลา
เมือ่ถึงเวลาหนึ่ง กับคนหนึ่งที่เราต้องการความ “เป็นหนึ่ง” กับคนๆ นั้นแล้ว เรายอมได้หรือที่จะเป็นแค่เพื่อนกับเขาต่อๆ ไป
ได้รับแรงบันดาลใจจาก Spider-Man 3 (เกี่ยวม่ะ?)
ปล. จะหายไปหลายวันนะครับ หนีเที่ยวต่างจังหวัด
เล็กน้อย
คุณเคยเตรียมอะไรเพื่อคนๆ หนึ่งไว้อย่างยากลำบากและยาวนานไหม คุณอาจจะจองโต๊ะอาหารไว้ในร้านสุดหรู อาจจะฝ่าฟันซื้อบัตรคอนเสิร์ตแถวที่ดีที่สุดไว้ซักใบ
แต่แล้ว ตามสเตป เธอของคุณก็ไม่ว่างขึ้นมา หรือแย่กว่านั้นคือเธอไม่อยากไปเอาดื้อๆ
เรื่องเหล่านี้หากคิดตามเหตุผลแล้ว มันคงเป็นเรื่องเล็กน้้อยเรื่องหนึ่งที่อาจจะเกิดขึ้นได้กับทุกๆ คน และทางออกที่ง่ายที่สุดคือทำใจยอมรับความจริงว่าเธอไม่รับสิ่งที่เราเตรียมไว้ให้นั้น
แต่ในความเป็นจริงแล้วทุกครั้งเราก็คงอดไม่ได้ที่จะนั่งตอกย้ำกับตัวเองว่าเรานั้นเล็กน้อยเพียงไรในสายตาเธอ
เราถามตัวเองอีกเป็นครั้งที่เท่าใหร่ไม่มีใครบอกได้
แต่คำถามนั้นก็ยังคงเป็นคำถามเดิม
“เราจะลองพยายามอีกครัง้ดีไหม?”