ปีนี้เป็นปีที่ไปงานแต่งงานเยอะเป็นพิเศษ
อาจจะเพราะมันถี่เกินไปหรืออย่างไรไม่ทราบ
แต่ผมเริ่มรู้สึกว่างานแต่งงานมัน….. ไม่มีอะไร
ภายใต้บรรยากาศแห่งความรักนั้น แทบทุกงานมาจากความเหนื่อยยากของคู่บ่าวสาว
ข้าวที่ไม่ค่อยได้กิน
เมื่อคืนที่นอนไม่ค่อยหลับ
งานทั้งงานที่เดินไหว้ไปมาจนไม่ได้นั่ง
โต๊ะอาหารที่หรูหราแต่บ่าวสาวต้องหามุมๆ ของงานไปกินอะไรเล็กๆ น้อยๆ รองท้อง
ภายใต้บรรยากาศที่ควรจะเป็นการแสดงความยินดี แต่ดูเหมือนมันกลายเป็นบรรยากาศแห่งความคาดหวัง
ผู้ร่วมงานที่คาดหวังจะได้ร่วมงานที่ดี ญาติผู้ใหญ่หวังว่างานนี้จะยิ่งใหญ่กว่างานที่ผ่านๆ มาเป็นเป็นหน้าเป็นตาให้ครอบครัว
งานทุกงานหรูหราขึ้นเรื่อยๆ
ฟีเจอร์ต่างๆ ที่ทับถมกันเข้ามา
ผมไม่รู้ว่าเมืองไทยแต่งงานแล้วต้องมีเค้กตั้งแต่เมื่อใหร่ แต่ที่แน่ๆ คืออัลบั้มรูปโตๆ แบบ pre wedding นั้นเพิ่่งมีมาไม่กี่ปีนี้ และวงดนตรีกลายเป็นของที่ขาดไม่ได้?
งานรื่นเริง ไม่ใช่เรื่องที่แย่
ความซ้ำซากไม่ใช่เรื่องเลวร้าย (คิดอะไรไม่ออกก็ซ้ำๆ ไปเถิด)
แต่เราจับจ้องอยู่ที่อะไรกัน งานที่ดี หรือชีวิตคู่ที่กำลังเริ่มต้น…
