แต่ก่อนนานมาแล้ว ผมเคยได้เชื่อว่าที่จริงแล้ว การศึกษาไทยก็ไม่ได้แย่ไปนัก เมื่อเทียบกับอันดับต้นๆ ของโลก โดยเฉพาะการศึกษาในระดับอุดมศึกษา เราอาจจะมีโอกาสเลือกเด็กเข้าเรียนในมหาวิทยลัยระดับสุดยอดกันน้อยกว่า ทุนวิจัยน้อยกว่า หรืออุปกรณ์น้อยกว่า แต่โดยภาพรวมแล้ว เราก็ไม่น่าด้อยกว่าเขาเท่าใหร่

โครงการ OpenCourseWare ของ MIT เปิดหูเปิดตาผมให้กว้างขึ้น

หลังจากนั่งเรียนวิชา Introduction to Algorithms มาสามสี่คาบ พบว่าแค่วิชาเดียว เราก็ห่างจากเขาไปสามขุม

ที่น่าสนใจคือ เขามีอะไรต่างจากเรา หนังสือที่เขาใช้เรียนเป็นเล่มเดียวกับเรา หลักสูตรกเป็นหลักสูตรที่อาจารย์บ้านเราเคยเรียนที่ัันั่นกันมา อุปกรณ์หรือ เขาก็ใช้กระดานดำกับชอล์กปรกติ นักเรียนของเขาก็มีหลับเหมือนของเรา ถามก็ไม่ค่อยตอบกันเท่าใหร่ (แต่ยังพอมี บ้าง….)

แต่คุณภาพการเตรียมการสอน ความตรงต่อเวลา และการวางแผนกลับทำให้วิชาที่ยาก ดูน่าเรียนขึ้นเป็นกอง

น่าสนใจว่าอะไรเป็นปัจจัยให้เราไม่สามารถตามในสิ่งที่เขาก็เปิดให้เราเห็นว่าเขาทำกันยังไงได้

แต่ที่แน่ๆ ในตอนนี้ ความเชื่อที่ผมเคยเชื่อว่าเราไม่ด้อยกว่าเขาเท่าใหร่

กลับกลายเป็นคำโกหกสำหรับตัวผมเองไปอีกนาน