เธอยืนอยู่ที่ทางเท้าตรงนั้นมานานเท่าใหร่แล้วไม่มีใครรู้…. เมื่อชั่วโมงที่แล้วเธอเดินมาจากอีกฟากของถนนเหมือนคนกำลังรีบเร่งไปที่ไหนสักแห่งเช่นเดียวกับคนส่วนใหญ่บนถนนสายนี้ แต่แล้วเธอก็หยุดเดินแล้วมองหันหลังกลับไปอย่างล่องลอย ………… [เมื่อเช้านี้] “โต้ ตื่นรึยัง” เสียงใสๆ ของเธอลอยมาตามเสียงโทรศัพท์ สองร้อยวันพอดีแล้วที่เธอถือเอาการปลุกชายหนุ่มในยามเช้าเป็นหน้าที่ของเธอ “อืม ตื่นแล้วครับ” เจ้าของโทรศัพท์ตอบอย่างงัวเงีย “เร็วๆ เข้าวันนี้ ปิง โทรมาสายแล้วนะ” “อื้ม รู้แล้วๆ ไปอาบน้ำก่อนนะ” ชายหนุ่มตอบอย่างค่อนข้างห้วนแล้ววางสายไปโดยไม่รอคำตอบ คุณรู้ไหม ว่าผู้ชายส่วนใหญ่ก็แปลกกันอย่างหนึ่ง ขณะที่อยากได้ความมั่นใจเป็นคำตอบจากปากหญิงสาวที่ตัวเองชอบ แต่เวลาการกระทำของตัวเองแล้วมักคิดว่าผู้หญิงจะอ่านความคิดของตัวเองออกอยู่เสมอๆ [บ่ายวันเดียวกัน] “เมื่อเช้า หงุดหงิดเหรอ เห็นเสียงไม่ดีเลย”ปิงถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง “อืม ไม่มีอะไรหรอก แค่นอนไม่ค่อยพอน่ะ” โต้ ตอบคำถามด้วยเสียงเรียบๆ “โกรธรึเปล่าที่ปิงโทรไปปลุกอ่ะ” “ก็เปล่านะ แต่เมื่อเช้าแค่อยากตื่นสายอีกหน่อยน่ะ” สีหน้าหญิงสาวหมองลงเล็กน้อย “เอาหนังสือที่ปิงขอมาให้รึเปล่า” “เอ้อ ลืมไปเลย ไว้วันหลังเอามาให้แล้วกันนะ” “โต้ วันนี้โต้เป็นอะไรอ่ะ โต้ก็รู้นี่ว่าปิงต้องใช้หนังสือเล่มนั้นวันนี้” “นี่ ใจเย็นๆ ได้มั๊ย เดี๋ยวโต้กลับบ้านไปเอามาให้เลยก็ได้” “ไม่ต้องหรอก ไม่เป็นไร เดี๋ยวปิงไปหาเองก็ได้” แล้วหญิงสาวก็เดินจากไป เธอเดินไปอย่างรีบเร่ง แล้วหยุดอยู่ตรงนั้น [...]
-
« Home
Contents