ช่วยมาร์คทำการบ้าน เอามาลงบล็อคแล้วกันเผื่อจะกลายเป็น Blog-Tag ช่วยแนะนำตัวเองคร่าวๆ เช่น ตำแหน่งหน้าที่การงาน ลักษณะการทำงาน วิศวกรคอมพิวเตอร์, ผู้ดูแลระบบ, ผู้ดูแลเครือข่าย, เว็บมาสเตอร์, โปรแกรมเมอร์, นักวิจัย, นักศึกษา (มั่วจริงตู) ใช้อินเทอร์เน็ตมานานแค่ไหน? ใช้อินเทอร์เน็ตในการทำงานเยอะน้อยอย่างไร (เช่น ใช้บ้าง หรือ ขาดไม่ได้) ช่วยอธิบายลักษณะการใช้งานอินเทอร์เน็ตแบบคร่าวๆ (เช่น หาข้อมูลบนเว็บ ทำรายการทีวีออนไลน์) ตั้งแต่ ป. 5 นับรวมแล้วประมาณ 15 ปี เมื่อขาดอินเทอร์เน็ตแล้วประสิทธิภาพการทำงานลดลงเหลือเพียง 1 ใน 10 ช่วง 3-4 ปีที่ผ่านมา โดนผลกระทบจากการเซ็นเซอร์อินเทอร์เน็ตในประเทศไทยบ้างหรือไม่? (โดน/ไม่โดน ถ้าโดน เป็นที่บ้านหรือที่ทำงาน หรือเป็นเจ้าของ/ผู้ดูแลเว็บไซต์ที่โดนเซ็นเซอร์) โดนบ้างไม่มากนัก ทั้งที่ทำงานและที่บ้าน เนื่องจากมักเป็นการบล็อคแบบทั่วประเทศ ถ้าได้รับผลกระทบจากการเซ็นเซอร์ ได้กระทำการหลบเลี่ยงหรือแก้ไขอย่างไรบ้าง (เช่น ใช้ proxy หรือ Tor, ย้าย ISP, [...]
พอดีไปอ่านเจอเอากรณีการลบกระทู้ในประชาไท เรื่องเนื้อหาว่าลบไม่ลบหรือเหมาะไม่เหมาะคงไม่พูดถึง แต่เรื่องที่น่าสนใจคือการมองเป็นประชาไทเป็นพื้นที่สาธารณะ ที่น่าสนใจเพราะกรณีใน Blognone นั้นเป็นรูปแบบเดียวกันคือถึงจุดหนึ่งแล้ว คนจำนวนมากเริ่มมองว่าพวกเขาเป็นเจ้าของพื้นที่นั้น ซึ่งโดยส่วนตัวแล้วผมมองว่าถ้าเป็นในระดับที่รับรู้ว่ามีคนต้องรับผิดชอบเว็บอยู่จริงก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร ปัญหาเกิดขึ้นเมื่อคนจำนวนที่ว่าเริ่มเข้าใจว่าตัวเองมีสิทธิขาดในเว็บ ที่จะประกาศอิสระในหลายๆ รูปแบบได้ ผมอาจจะคิดผิด แต่ในความคิดของผมตอนนี้แล้ว สิ่งที่ควรจะเรียกร้องร่วมกันคือกติกาที่ยอมรับได้ในอินเทอร์เน็ตมากกว่าที่จะเป็นเว็บใดเว็บหนึ่ง ภาพในความคิดของผมนั้นมองเหมือนกับถนนสาธารณะกับถนนในห้างหรือในบ้าน ขณะที่ถนนสาธารณะนั้นมีกติกาการใช้งานที่ชัดเจนและเป็นกลาง ถนนส่วนบุคคลอื่นๆ อาจะสร้างขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เฉพาะ และไม่ได้สร้างความเท่าเทียมในการใช้งานแต่อย่างใด ประเด็นการต่อต้านการบล็อคเว็บอย่างไร้กระบวนการเป็นการเรียกร้องให้กติการในการใช้รถใช้ถนนบนพื้นที่สาธารณะมีความชัดเจน มากกว่าที่จะเรียกร้องว่าทุกบ้านและทุกหน่วยงานต้องมีกติกาที่ชัดเจนเหมือนๆ กัน จากเหตุการณ์ที่ผ่านมาใน Blognone เห็นได้ชัดว่าคนจำนวนมาก ยังมองภาพว่าการเรียกร้องกติการวมนั้นหมายถึงพื้นที่ทั้งหมดต้องมีกติกาแบบเดียวกัน ข่าวร้ายคือเมืองไทยนั้นแม้แต่หากมีคนอยากทำเว็บที่มีกติกาที่ชัดเจน ก็น่าจะทำได้ยาก เพราะด้วยระบบการขอร้อง ที่เราใช้กันอยู่ทุกวันนี้มันทำลายกติกา และระบบลงไปอย่างยากจะแก้ไข
พยายามใช้ freenet แล้วพบว่าความยุ่งยากมีอยู่จริง การทำงานที่ซับซ้อนแต่ให้ฟีเจอร์ที่ต่ำกว่ามาตรฐานทำให้ freenet ไม่น่าได้รับความนิยมในวงกว้าง อย่างน้อยก็ในช่วงห้าปีข้างหน้านี้ ผมนึกถึงอะไรที่ง่ายกว่า อย่างการทำ Planet ด้วยการให้เว็บมาสเตอร์ 3 – 5 คน ที่ไม่มีความกดดันทางการเมืองร่วมกัน เช่นอยู่คนละประเทศที่กฏหมายต่างกัน โดยเฉพาะประเทศที่ไม่มีสัญญาส่งผู้ร้ายข้ามแดนต่อกัน หนึ่ีงในนั้นอาจจะเป็นผู้ที่อยู่ในประเทศที่มีความเสรีในการแสดงความคิดเห็นสูงๆ หรือเป็นผู้มีความสามารถในการตั้งโฮสต์อย่างนิรนามเต็มรูปแบบ ทั้งกลุ่มร่วมกันสร้าง Blog สาธารณะ ที่ไม่มีความพยายามในการเก็บข้อมูลส่วนบุคคล เกินไปกว่าที่กฏหมายของตน ทุกคนสนับสนุนให้ผู้ใช้ของตนเข้าถึงเว็บผ่านทาง HTTPS และใช้ Proxy สาธารณะที่ตั้งอยู่ในประเทศที่สามเพื่อความเป็นส่วนตัว ประเด็นที่สำคัญที่สุดคือเว็บมาสเตอร์ทุกคนตกลงร่วมกันว่าจะส่งข้อมูลที่เว็บของตนได้รับไปยังเว็บพันธมิตร “ทันที” เนื่องจากเว็บมาสเตอร์พันธมิตรคนอื่นๆ ไม่มีความกดดันทางการเมืองร่วมกัน หากเว็บมาสเตอร์คนใดคนหนึ่งได้รับการกดดันให้ต้องลบข้อความส่วนใด หรือบางส่วนเขาก็ลบไปตามแรงกดดันนั้นได้เลย เนื่องจากข้อความนั้นๆ จะถูกเก็บไว้ในประเทศอื่นแล้ว ประเด็นต่อมาคือการโพสทั้งหมดต้องได้รับการ Digital Sign จากเจ้าของข้อความ ในขณะที่ไม่มีการระบุตัวตนของผู้ใช้ แต่ผู้ใช้คนอื่นจะไม่สามารถปลอมแปลงเป็นอีกคนได้ โดยกระบวนการนี้จะไม่ได้รับประกันว่าผู้ใช้เครือข่ายนี้จะไม่โพสข้อความโดยแสดงตัวเองเป็นผู้ใช้หลายคนแต่อย่างใด เท่าที่ลองนึกดูซอฟต์แวร์อย่างนี้สามารถสร้างได้ไม่ยากนักใช้ PHP กับ Rest อีกสองสามคำสั่งก็น่าจะได้แล้ว ไว้ว่างๆ มานั่งเขียนดู