เคยเล่าไปแล้วทีนึงเรื่องโครงการ ImprovEverywhere ที่ไปทำอะไรแปลกๆ ทั่วนิวยอร์ค วันนี้อยู่ดีๆ ก็นึกอยากกลับไปดูอีกที พบว่าส่วนมากแล้วเป็นตลกฝรั่งที่บ้านเราคงไม่ขำ (แถมเจอกับตัวน่าจะรำคาญ) แต่มีโครงการนึงเข้าท่ามาก คือ Best Game Ever ที่ไปทำให้การแข่งขันของเด็กสิบขวบกลายเป็นเกมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เด็กเหล่านี้จะเคยเจอมา ที่น่าสนใจมากคือ ImprovEverywhere นั้นโด่งดังมากจน NBC นั้นเอาด้วยกับการเล่นครั้งนี้ ถึงขั้นส่งรถ OB มาให้หนึ่งคันพร้อมกับ Jim Gray นักพากษ์กีฬาที่ทำงานในสถานีจริงๆ มาพากษ์แถมด้วยบอลลูนอีกลูก!!! อันนี้แม้จะไม่สนุก และไม่ทึ่งเท่าอันที่แล้ว แต่ผมมองแล้ว “เออ ดีว่ะ…”
อาศัยความสัมพันธ์เพื่อเพิ่มจำนวนคน ไม่อยากทำก็ไม่ได้เดี๋ยวเสียเพื่อน ทำไปแล้วก็ไม่มีความสุข สักพักก็เลิก ลืมๆ มันไป โถ… ไอ้ขายตรง
ว่ากันว่า ความรักที่แท้นั้นเป็นความรักที่เพื่อคนอื่น ส่วนความรักที่เอาเข้าตัวอย่างเดียวนั้นจะกลายเป็นความเห็นแก่ตัวไป หนังรักเรื่องหนึ่งที่อยู่ในหัวผมอยู่เสมอคือเรื่อง As Good as It Gets มันเป็นเรื่องของชายคนหนึ่งที่เป็นโรค OCD ทำให้ตัวเขาเองมีความคิดในแง่ลบ และพูดอะไรต่อมิอะไรในแง่ลบตลอดเวลา แล้วชายคนนี้ก็มีความรัก… สปอยกันดื้อๆ ว่าหนังเรื่องนี้จบ Happy Ending แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เรื่อง As Good as It Gets นั้นให้มุมมองที่คล้ายๆ เรื่อง “เวลาในขวดแก้ว” แต่เป็นมุมมองของความรัก ทั้งสองเรื่องจบแบบมีความสุขโดยที่ถ้าใครดูในเนื้อหาแล้ว อุปสรรคของความสุขที่มีมาตลอดเรื่องนั้นไม่ได้หายไปไหน Melvin ซึ่งเป็นพระเอกนั้นพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเอาชนะอาการของเขาเองที่ทำให้เขาพูดสิ่งต่างๆ ที่เลวร้าย ชนิดที่ว่าผู้หญิงคนไหนได้ยินคงร้องไห้ตลอดเวลา นางเอกคือ Carol นั้นก็รับรักของ Melvin โดยตระหนักดีว่าเขาจะไม่สามารแก้ปัญหาของเขาได้ดีไปกว่านี้อีกแล้วดังชื่อเรื่อง (ดีเท่าที่จะทำได้…) ในโลกนี้ไม่มีใครสมบูรณ์ ไม่มีเลย เราทุกคนล้วนมีข้อเสียบางอย่างที่ทำให้คนที่เรารักเจ็บปวดได้เสมอ ดูจะเป็นความขัดแย้งที่แปลกประหลาด ขณะที่เรารักคนๆ หนึ่งแล้วอยากให้เขามีความสุข เราพบว่าตัวเราเองนั่นแหละที่ทำให้เขาทุกข์อยู่ด้วย แน่นอนไม่ใช่ความรักทุกครั้งจะเป็นเช่นนี้ คู่รักหลายคู่เลือกที่จะจบความสัมพันธ์เพื่อจะจบความเจ็บปวดนั้น ดูเหมือนว่าจะไม่มีเส้นแบ่งใด บอกได้ว่าตรงไหนกันที่ความสัมพันธ์หนึ่งๆ จะไปต่อ หรือจะจบลง เพราะทุกความสัมพันธ์นั้นเองก็มีด้านที่เลวร้ายอยู่ด้วยกันทั้งนั้น [...]
เนื่องจากช่วงนี้ตกงานครับ เลยเป็นโอกาสอันดีที่จะไปต่อใบขับขี่เสียให้เรียบร้อย แม้ว่าจะหมดอายุในอีกสามเดือนข้างหน้าก็ตาม จริงๆ แล้วภาพแย่ๆ ของการทำใบขับขี่นั้นสำหรับผมจะมีบ้างก็สมัยฟังพ่อเล่าให้ฟังว่ามันทำยากนักหนายังไง กับอีกครั้งคือตอนไปสอบเองที่เสียเวลาไปทั้งวัน แต่พอมีโอกาสต้องไปทำใบขับขี่ใหม่เนื่องจากกระเป๋าตังค์หายก็พบว่ามันไม่ได้น่ากลัวอะไรอย่างนั้นเลย ทุกอย่างใช้เวลาดูสมเหตุผลดีพอสมควร และวันนี้ การทำใบขับขี่ก็ “รับน้อง” ผมจนได้ ข้อควรรู้เบื้องต้น การทำใบขับขี่แบบ 5 ปี ต่อไปอีก 5 ปี ใช้เวลา “อย่างน้อยที่สุด” คือ 1.5 ชั่วโมง ในกรณีที่คุณฟลุคเข้าไปคนท้ายๆ ของชุดแล้วได้ทดสอบพอดี ต้องดูหนังอีก 53 นาที หนังทำดีใช้ได้แต่นานเกินไป เนื้อเรื่องหลายส่วนยืดอย่างไม่จำเป็น ตัดลงเหลือ 40 นาทีจะดีขึ้น ข้อมูลไม่แน่น น่าจะมีสรุปหน่อยว่าการกระทำที่ไม่ดีนี่มันมีผลรวมๆ ที่เก็บมาได้ยังไงบ้าง บุหรี่เต็มเรื่อง แต่ไร้หมอกแห่งศีลธรรม ไม่ต้องใช้ใบรับรองแพทย์นะ ทำบัตรมี 5 ช่อง คนนึง 2-3 นาทีก็เสร็จ เก็บค่าถ่ายรูป 100 บาท ยิ้มได้!!! แถมถ่ายสองรูปให้เลือก (สาวก่อนผมยิ้มร่าเลย..) ความบัดซบมันเริ่มขึ้น เมื่อผมยื่นฟอร์มใบแรกไป [...]