สันดาน

คำแรงไปหน่อยแต่หาคำอื่นสั้นๆ มาแทนไม่ถูก

สองวันก่อนผมอยู่ที่สิงคโปร์ ผมพบความจริงหลายๆ อย่าง

  • รถห้าคันที่ผมนั่ง ขับแย่กว่าแท็กซี่ในไทยทั้งหมดที่ผมนั่งในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมาในไทย
  • คนสิงคโปรไม่ค่อยเข้าแถวขึ้นรถไฟฟ้า
  • ถนนถ้าไม่กว้างเว่อๆ หรือจราจรหนาแน่นมาก เขาก็ข้ามไม่เลือกที่เหมือนกัน
  • พอถังขยะเต็ม คนสิงคโปร์ก็กองขยะไว้ข้างถังเหมือนๆ กันเรา
  • แม้จะมีป้ายห้ามจอด พร้อมกับขู่ปรับเงินถึง 200 S$ แต่คนสิงคโปร์ก็ยังจอดตรงหน้าป้าย

แต่สิ่งที่ผมเห็น

  • ถังขยะในสิงคโปร์เยอะมาก ผมไม่เคยต้องถือขยะไว้ในมือเกินสิบนาทีก่อนเจอถัง
  • ตลอดการเดินทาง ผมพบถังขยะเต็มล้น 1 ถังถ้วน (แม้อีกถังจะไม่ไกล คนสิงคโปร์ก็ยังวางขยะไว้ข้างๆ ถังนั่นแหละ)
  • รถไฟฟ้าสิงคโปร์คันยาวมากและมาบ่อย ผมไม่เคยเห็นคนรอเกิน 10-15 คนต่อประตู
  • ป้ายจราจรทั้งหมดชัดเจนมาก แยกใหญ่เล็กมีไฟคนข้ามทั้งหมด

วันนี้ผมไปวิ่งสวนจตุจักร

  • ถังขยะจากห้าแยกลาดพร้าว ไปจนถึงสถานีรถไฟฟ้า ไม่มีถังไหนเลยไม่เต็มและล้น
  • คนบนสถานีรถไฟฟ้าแน่นเหมือนทุกวัน
  • สามแยกแถวบ้านผมมีไฟจราจรให้คนข้ามถนนโดยไม่มีฟุดบาตเพราะเอาไปปลูกต้นไม้หมดมาสองปีแล้ว

บางทีสันดานที่หนักที่สุดของไทยคือสันดานของชนชั้นปกครองที่ชอบโทษคุณภาพของประชาชน

7 thoughts on “สันดาน

  1. เรื่องแบบนี้ บางทีผมก็มองเหมือนกับเรื่อง Usability design นะ คือสันดานคนมันไม่ต่างกันมาก อยู่ที่ว่าสภาพแวดล้อมรอบๆ ตัวมันถูกออกแบบมาให้เราแสดงออกยังไงได้บ้าง ถ้าฟังก์ชันออกแบบมาดี มองเห็นง่าย เข้าใจง่าย ก็ลด error จากผู้ใช้ไปได้เยอะ

  2. เอาข้อมูลของ Los Angeles มาแชร์

    [ถังขยะ] – ที่นี่มีถังขยะสาธารณะน้อยนะ บางทีก็ต้องเดินถือนานหรือว่าไปเจอเต็มก็มีบ่อยเหมือนกัน (ไม่รวมจุดทิ้งขยะตามครัวเรือน หรือสถานที่สำคัญต่างๆ เช่น มหาวิทยาลัย)

    [การขับรถ/เข้าแถว] – คนที่นี่ถึงแม้จะขับเร็วกัน แต่ก็ปฎิบัติตามกฏจาราจรกัน บางทีก็อาจจะแลดูแล้งน้ำใจไปบ้าง – การหาที่จอดรถเป็นเรื่องใหญ่มาก (โดยเฉพาะช่วงหนาแน่น) – ธรรมเนียมก็เข้าแถวก็พบเห็นได้ทั่วไป ขึ้นรถเมล์ สั่งอาหาร

    [ป้ายจราจร] – มีบอกทุกแยก แต่บางทีแยกใหญ่บางแยกมีป้ายเยอะเกินไป ทำให้เกิดความสับสนได้ (บางสี่แยะมีป้าย duplicate สามสี่อัน) – พวกซอยก็ไม่มีป้ายบ้างหรือมีพวกป้าย Stop – ที่นี่เกือบทุกแยกมีสัญญาณไฟสำหรับคนเดินเท้าข้ามถนน – ที่นี่เวลาข้ามถนนไม่ต้องพะวงเรื่องมองซ้ายมองขวาแบบเมืองไทย – ถ้าเห็นมีคนข้ามอยู่ปกติรถก็จะหยุดรอจนกว่าจะข้ามเสร็จ (ตรงจุดนี้ออกแนวมีน้ำใจอยู่ เพราะว่าหลายครั้งที่เจอว่ารถเลี้ยวนั้นไม่ได้รอคนข้ามแต่อย่างใด) – ส่วนป้ายห้ามจอดนี่ถ้ามีใครฝ่าฝืนเจ้าหน้าที่ก็มาแจกใบสั่งกันได้เร็วมาก

    [รถไฟฟ้า] – คนที่นี่นิยมใช้รถยนต์ส่วนตัวกันมากกว่า คนใช้รถไฟฟ้าเลยดูบางตา – ขบวนค่อนข้างเก่าและสกปรก – รถไฟฟ้าที่นี่ใช้เครื่องขายตั๋ว และตรงทางเข้าชานชลาก็ไม่ได้มีเครื่องกั้นอะไร – เจ้าหน้าที่รถไฟฟ้าแทบไม่มาปรากฏตัวให้เห็นเลยในแต่ละการเดินทาง (แต่ก็นั่นละ เพราะว่ารถไฟฟ้าที่นี่ไม่ได้เป็นอันหลัก, ถ้าเป็น New York มีเจ้าหน้าที่คอยให้บริการเยอะเหมือนกัน)

    [รถเมล์] – ที่นี่คนใช้รถเมล์เยอะ ขึ้นไปแต่ละครั้งมีโอกาสที่คนจะแน่นสูง – ที่น่าชื่นชมคือรถเมล์เค้าทำรองรับคนพิการที่ใช้รถเข็น ทำให้มีคนพิการนั่งรถเข็นสามารถใช้บริการรถเมล์ได้ (และเจอได้บ่อยๆด้วย) – รถเมล์ที่นี่ค่อนข้างตรงเวลา – คนขับขับเร็ว – รถจะเปิดประตูให้คนลงเฉพาะจอดป้ายรถเมล์เท่านั้น – ไม่มีกระเก๋ารถเมล์, คนขับมีหน้าที่ดูผู้โดยสารชำระเงินตรงเครื่องที่อยู่ประตูหน้า

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>