ตอนอ่านนิยายคินดะอิจิภาคสอง มีประโยคหนึ่งที่สะดุดเข้ามาในหัว และจำได้คุ้นๆ จนวันนี้ คือตอนที่พระเอกนึกถึงนางเอกว่า “มีความคิดแบบเด็กๆ ว่าเมื่อให้ความรักกับใครไปแล้ว ต้องได้ความรักคืนมา”

คนเรามีความคาดหวังต่้างๆ กันไปในความรัก แบบง่ายๆ เราอาจจะอยากให้เขารักเรากลับ บางคนอาจจะมองว่าการหวังอย่างนี้เป็นการเห็นแก่ตัว และพยายามทำเหนือขึ้นไปอีกขั้นด้วยการเปลี่ยนความหวังที่จะครอบครองเป็น หวังให้เธอได้ดี

ที่บ้านผมมีอาโกวอยู่คนหนึ่ง แกลงเรือมาจากเมืองจีนตั้งสี่ห้าสิบปีก่อน มาถึงเมืองไทยไม่กี่ปีแกก็เป็นไข้สูง การแพทย์ยุคนั้นรักษาชีวิตแกไว้่ได้ แต่ไข้ก็ำทำให้แกหูหนวกถาวร ทำเอาหมดความหวังที่จะเรียนภาษาไทย ส่วนภาษาจีนของแกนั้นก็แย่ลงทุกวัน ด้วยความที่ไม่ได้ยิน

แกเป็นคนหนึ่งที่เลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็กๆ อุ้มป้อนข้าวป้อนน้ำกันมา

ยี่สิบกว่าปีผ่านไป ผมรับปริญญา ผมพาครอบครัวไปเลี้ยงฉลอง พาแกไปถ่ายรูป

แกงงๆ แต่ก็ยิ้ม เพราะเห็นทุกคนยิ้มกับผม และผมก็ยิ้ม

แกเอารูปผมไปติดข้างฝา แกไม่เข้าใจหรอกว่าในรูปน่ะ เกิดอะไรขึ้น

แต่แกก็ยิ้มกับรูปนั้น