ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่ง ประมาณสิบปีก่อน มีการปฏิวัติวงการยีนส์ครั้งหนึ่งคือการที่ Levis ผลิตยีนส์ขาสั้นที่ต่อขาเป็นขายาวได้

จำไม่ได้ว่าตอนนั้นคิดยังไง รู้แต่ว่าตอนนั้นคิดว่ามันโคตรเท่ห์เลย

มีวันหนึ่งเดินไปเจอเข้า ของเลียนแบบในราคาที่นักเรียนอย่างผมพอจะซื้อได้ ด้วยความที่อยากได้อยู่แล้ว เพราะมันเท่ห์ เลยซื้อมา

ไม่พอ เข้าห้องน้ำในห้างใส่มันเดี๋ยวนั้นแหละ เดินไปเดินมามั่นใจสุดๆ

…………

หลายปีผ่านไป ผมย้อนกลับไปคิดถึงเหตุการณ์นั้น รู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ความคิด และเป็นเด็กเสียจริง ในใจแอบคิดว่าถ้าย้อนกลับไปได้ จะไม่ซื้อกางเกงตัวนั้นมาตั้งแต่แรกด้วยซ้ำไป

ความคิดนี้มีขึ้นพร้อมกับความคิดว่าทำไมผมจึงเอาเงินและเวลาไปเสียกับกางเกงตัวนั้น

…………

อีกหลายปีผ่านไป จนมาถึงวันนี้ ผมกลับย้อนมองไป พบว่าช่วงเวลาที่ผมมีความสุขกับของง่ายๆ แค่กางเกงตัวหนึ่ง ที่ทำให้ผมมั่นใจราวกับเป็นพระเอกหนัง มันช่างเป็นความทรงจำที่ดีเสียจริง

กับวันนี้ที่ความมั่นใจของผมกว่าจะสร้างขึ้นมาได้ ต้องสร้างการยอมรับกับตัวเอง และผู้อื่นนับครั้งไม่ถ้วน ในเรื่องที่ยากลำบาก แต่ในวันนั้นเพียงแค่กางเกงตัวละไม่กี่ร้อย ก็ได้ผลที่เหมือนๆ กัน
…………

เวลาเปลี่ยนไป มุมมองของคนเราเปลี่ยนไปเสมอ เวลาหนึ่งเราเสียใจว่าเราทำอะไรบางอย่างลงไป อีกวันหนึ่งเราอาจจะโล่งใจว่า เราจะเสียใจเพียงไรหากไม่ได้ทำ

เราอาจจะเสียใจกับเรื่องเมื่อวานจนหมดกำลังใจก้าวต่อไป แต่ใครจะรู้ ว่าเราจะมีความสุขเพียงไร เมื่อคิดถึงเรื่องเดียวกันในวันพรุ่งนี้

จริงไหม…..