rework isn’t such good thing

While I love opensource so much for freedom to change anything I want to. Many times, I think opensource community spent too much effort to “rework” something those propietary softwares do have them. Most of these rework were happen for “compatible” dream.

Most clear example of this situation may be the Mono project. While I love this project so much, this project put very much effort on Windows.Form and hope to port many .NET application to Linux.

The drawback of this development path is Mono will never catch up with Microsoft’s API. When Windows.Form get nearly full compatible, Microsoft would be heavily promote their new API such as Avalon and within a year Mono will get far behind.

The way out of this loop may me to build some middle API like wxWindow to unified API for each platform. Developers would be have choice to write a portable code or stick to OS. The new API should be easy to port from major API as from MFC to wxWindow.

With this way, we can split the project to port program from “Windows.Form to Linux” into many projects. Frist project for developing new API. The rest project is to port (or fork) project those platform dependent into platform independent API.

 

แรงบันดาลใจ

มี​เรื่อง​จะ​เขียน​เยอะ​ไป​หมด แต่​เขียน​ไม่​ออก​ซัก​ที

อาการ​ขาด​แรง​บันดาล​ใจ​กำเริบ….

มัน​น่า​กลัว​นะ เวลา​ที่​แว่บหนึ่ง​แล้ว มี​คำ​ถาม​ผุด​ขึ้น​มา​ใน​สมอง​เรา​ว่า “เฮ่ย ที่​ทำ​มา​ทั้ง​หมดเนี่ย เพื่อ​อะไร​กัน?” เรา​นั่ง​คิด นั่ง​หา​คำ​ตอบ​ให้​กับ​ตัว​เอง แล้ว​พบ​ว่า​หา​คำ​ตอบ​ให้​กับ​คำ​ถาม​นี้​ไม่​ได้

มัน​น่า​กลัว…

ผม​เคย​อยาก​เป็น​นัก​เขียน​อยู่​พักนึง แต่​ถ้า​พบ​ว่า​ชีวิต​ยัง​ขาด​แรง​บันดาล​ใจ​เป็น​ช่วงๆ อย่าง​ตอน​นี้ ผม​คง​ได้​ไป​กิน​แกลบ​แน่ๆ

ผม​กำลัง​หา​อะไร​บาง​อย่าง

มัน​คือ​อะไร​กัน….

 

keyword#1

งาน เมือง วุ่นวาย เร่งรีบ หลีกหนี เปลี่ยนแปลง สงบ เรียบง่าย ถูกคอ ไมตรี ความจริง ฆาตกร โจร แยกจาก

 

แพ้…

คำ​พร่ำ​สอน​แห่ง​ความ​เป็น​สุภาพ​บุรุษ​กัง​วาล​ใน​หัว​ของ​ผม​มา​ตลอด​ชีวิต ว่า​เมื่อ​เรา​พ่าย​แพ้​ต่อ​อะไร​บาง​อย่าง​แล้ว สิ่ง​ที่​ดี​ที่​สุด​ที่​เรา​จะ​ทำ​ได้​คือ​การ​ยอม​รับ​มัน​อย่าง​ภาค​ภูมิ เรา​ไม่​ควร​โกรธ​ผู้​ที่​หยิบ​ยื่น​ความ​พ่าย​แพ้​ให้​แก่​เรา

แต่​เมื่อ​ถึง​เวลา​เข้า​จริง​แล้ว เรา​ทำ​เช่น​นั้น​ได้​หรือ เรา​สามารถ​ยิ้ม​ให้​กับ​ผู้​ที่​ย้ำ​เตือน​ความ​พ่าย​แพ้​ของ​เรา แล้ว​หัน​หลัง​กลับ​ไป​เพื่อ​เริ่ม​ต้น​ใน​การ​แข่งขัน​ครั้ง​ใหม่​ได้​โดย​ไม่​ติด​ใจ​เขา​จริงๆ น่ะหรือ

ผม​ตั้ง​คำ​ถาม​กับ​ตัว​เอง​ใน​ใจ​ว่า​ผม​กำลัง​โกรธ​กับ​อะไร​กัน​แน่ มัน​มี​ใคร​ผิด​หรือ​ที่​ผม​จะ​เป็น​ผู้​แพ้​ใน​ครั้ง​นี้

แน่​นอน​ว่า​ไม่​มี​ใคร​ผิด… แต่​ผม​ก็​ยัง​โกรธ

ผม​อยาก​ล้าง​แค้น​ให้​กับ​ความ​แพ้​ของ​ผม ผม​อยาก​ให้​คน​อื่น​นั้น​ลิ้ม​ลอง​รสชาติ​ของ​ความ​พ่าย​แพ้​นั้น​บ้าง ขณะ​เดียว​กัน​ผม​ก็​แอบ​หวัง​ว่า​ผม​จะ​ไม่​ใช่​ผู้​แพ้​ตลอด​ไป

แต่​การ​ล้าง​แค้น​นั่น​เอง​แหละ…. ที่​ตอก​ย้ำ​ความ​พ่าย​แพ้​ตลอด​เวลา