พอดีได้ไปสัมผัสงานด้านการตลาดอยู่พักใหญ่ๆ มีคำหนึ่งที่ใช้กันมากในวงการนี้คือ ความเหนือระดับ ถ้าได้ดูโฆษณาทีวีแล้วสังเกตดีๆ ก็จะพบว่ามีคำนี้แทรกอยู่เรื่อยๆ และเมื่อมองย้อนกลับไป คุณอาจจะแปลกใจว่าในความคิดที่อยากให้โลกมีความเท่าเทียมกันนั้น มุมหนึ่งของจิตใจเราอยากได้รับความเหนือระดับที่ว่านี้อยู่เรื่อยๆ

เคยมีเพื่อนคนหนึ่งบอกกับผมว่า เขาไม่ยอมเปิดเผยรายได้ของเขาให้เืพื่อนคนอื่นๆ รับรู้ ไม่ใช่ว่าเขาต้องการเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นเรื่องส่วนตัวแต่อย่างใด แต่กลับเป็นเพราะหลายครั้งที่เพื่อนของเขารู้ว่ารายได้ของเขาสูงกว่า ความทุกข์ใจก็มักจะท่วมจิตใจของเพื่อนของเขาอย่างช่วยไม่ได้

ความอิจฉา และการไขว่คว้ามาซึ่งการเหนือกว่านี่เอง อาจจะเป็นแรกผลักดันให้เราพยายามก้าวไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง เราอาจจะพยายามทำงานให้ดีขึ้น เพื่อให้ตำแหน่งการงานก้าวหน้าไปได้ไกลกว่าคนอื่นๆ เราอาจจะอดออมมากขึ้น เพื่อให้มีเงินเก็บมากกว่า

แต่แม้จะมีข้อดี ผมอดจะรังเกียจความปรารถนาเช่นนี้ในตัวเองไม่ได้ เมื่อความแรงผลักดันที่ต้องการก้าวไปข้างหน้าให้ไกลกว่า สร้างความพึงพอใจเมื่อตัวผมได้ยืนอยู่ในจุดที่เหนือกว่าคนอื่น ไม่ว่าจะเป็นเพราะการทุ่มเทแรงกายและใจของผมเอง หรือจะเป็นความผิดพลาดของคนอื่นที่ทำให้เขาถอยหลังไป

เรื่องที่แย่ที่สุดของความปรารถนาที่จะเหนือคนอื่นคือการที่เราลืมความเป็นตัวเองไปเสียสิ้น ขณะที่เรามีความฝันมากมาย แต่เรากลับเสียเวลาไปกับความเหนือระดับจำนวนมหาศาลไม่ว่าจะเป็นเกรด เงินเดือน รถ เสื้อผ้า ตำแหน่งการงาน อำนาจ ฯลฯ

มันจะเป็นไปได้ไหม ที่คนๆ หนึ่งจะเป็นตัวของตัวเองอย่างเหนือระดับ เป็นไปได้ไหมที่คนๆ หนึ่งสร้างความพึงพอใจให้กับตัวเองในความรู้สึกที่เหนือกว่า แต่ไม่สูญเสียความเป็นตัวตนของเขาไป

และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ผมได้แต่ตั้งคำถามโดยไม่มีคำตอบ