นิสัยอย่างหนึ่งของคนไทย (ไม่เคยไปนอก ไม่รู้มีประเทศไหนเป็นมั่ง) คือการปฎิเสธก่อนที่จะตอบคำถามใดๆ เช่น “ไปไหนมา?” คำตอบในทันทีคือ “เปล่า” แล้วตามด้วยคำตอบที่แท้จริง

นิสัยแบบนี่โดยส่วนตัวแล้วผมเชื่อว่ามันเกิดจากความกลัวที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่ผ่านเข้ามา แม้สิ่งนั้นจะเป็นแค่คำถามที่ดูไม่มีพิษมีภัย

เรากลัวทุกอย่าง… ที่เข้ามาใหม่ในชีวิตของเรา หลายครั้งเราปฎิเสธหลายๆ อย่างไว้ก่อน เพื่อจะได้มีเวลาพิจารณามันให้ดีขึ้นต่อไป

ที่น่าเสียดายคือหลายๆ สิ่งที่เราปฎิเสธไป ไม่ได้มาอยู่รอเราที่จะตัดสินใจใหม่อีกครั้ง

แท้จริงแล้วทุกอย่างก็ล้วนน่ากลัวทั้ง คล้ายในหนังสือการลงทุนหลายๆ เล่มว่าทุกอย่างมีความเสี่ยง แม้เราจะเก็บเงินไว้ในตุ่มหลังบ้านก็ยังคงมีความเสี่ยง

วันนี้ผมเองขับรถด้วยความเร็ว 80 อยู่ช่องทางกลางด้วยการขับมารยาทงามเป็นพิเศษเนื่องจากค่อนข้างเหนื่อยจากการเรียน

แต่แล้วรถคันข้างหน้าก็เสีย เจ้าของรถหยุดกระทันหันให้ผมที่ตามหลังไปไม่ถึงร้อยเมตรต้องตัดสินใจในช่วงเสี้ยววินาทีที่จะขอทางแล้วเปลี่ยนช่องทางนั้นเอง

จะ เกิดอะไรขึ้นถ้าวินาทีนั้นผมปฎิเสธที่จะตัดสินใจ…..

กับคำถามสั้นๆ เราคงไม่ต้องคิดอะไรมากมายเพื่อที่จะพิจารณาใหม่ แล้วตัดสินใจตอบอีกครั้ง
กับเรื่องอีกหลายๆ เรื่องที่จะมีผลกับชีวิตเราไปอีกนานกว่านั้นก็ดูเหมือนจะเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ปล. ได้รับแรงบันดาลใจจากเหตุการณ์เฉียดตายประจำวัน

ปล2. ช่วงเดือนที่ผ่านมา ผมกับรถเจอเหตุการณ์บังเอิญแบบไม่น่าบังเอิญเยอะ ถ้าเหตุการณ์อย่างนี้จะบ่งบอกอะไร ก็คงบ่งบอกว่า “พระเจ้ามีจริง”