My Personas

My Personas

My Personas

Personas เป็นโครงการของทาง MIT Media Lab (เจ้าของเดียวกับ OLPC ที่เจ๊งๆ ไปแล้ว) ประเด็นมีแค่การหาชื่อคนแล้วทำ signature ความเกี่ยวข้องออกมาเป็นสีสวยๆ แต่ภายใต้มันอาศัยงานวิจัยด้าน NLP ที่ค่อนข้างทรงพลัง แถมด้วยการทำ Data Mining

น่าสนใจมากว่าถ้าทำ Data Mining แบบเยอะๆ กว่านี้เราอาจจะได้ข้อมูลอะไรๆ ที่น่าสนใจกว่านี้ เช่นว่า DNA ของคน Blognone อะไรอย่างนั้น

 

Free Coffee

Black Canyon Coffee

Black Canyon Coffee

อันเนื่องมาจากช่วงนี้ที่ออฟฟิศมีเดโมงานให้ลูกค้า แถมมีกาแฟแจก (แน่นอนว่าเหลือ) เลยเป็นหน้าที่ของเราต้องเอามาจัดการ

กินตอนบ่ายหลังลูกค้ากลับหมดแล้ว ประหยัดได้วันละแก้ว สบายไป

 

อย่าใช้ชีวิตในความเกลียด

200px-Att-hate.svg

ผมเขียนเรื่องนี้ครั้งแรกใน Twitter ข้อความหนึ่ง

อย่ามีชีวิตอยู่กับความเกลียด โลกมันไม่สมบูรณ์ดังใจ มีสองทาง อยู่กับมัน หรือแก้ไขมัน เกลียดทั้งโลกแล้วโวยวายไปวันๆ มันไม่ได้อะไร

ผมเองเกลียดอะไรหลายๆ อย่าง และค่อนข้างแน่ใจว่าชีวิตนี้ เราทุกคนต้องมีอะไรหลายๆ อย่างที่เราเกลียดมัน ความเกลียดหลายๆ ครั้งแล้วเป็นเรื่องดี มันสร้างแรงขับดันให้เราสร้างสรรค์อะไรใหม่ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ แม้แต่ตัวผมเองก็ต้องยอมรับว่าผมทำงานได้ดีที่สุดเมื่อกำลังอยู่ในอารมณ์โมโหนิดๆ เริ่มเกลียดบั๊ก

แต่การใช้ชีวิตในความเกลียดมันคนละเรื่องกัน

ผมไม่สนับสนุนให้ใครใช้ หรืออุทิศชีวิตไปกับความเกลียดชัง เพราะถึงจุดหนึ่งแล้วแรงขับดันนั้นไม่ใช่การขับดันไปสู่ความสร้างสรรค์ ตรงข้ามมันเป็นแรงทำลายให้เรา และคนรอบข้าง

การอยู่กับสิ่งที่เราเกลียดไม่ใช่การยอมรับมัน ต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่าชีวิตเรามีอะไรหลายๆ อย่างที่เราควรทำมากกว่าที่เราจะทำได้ทั้งหมดในช่วงชีวิตของเรา เลือกสิ่งที่เราเกลียดแต่เราแก้ไขได้ เลือกสิ่งที่เราแก้ไขได้ดี สิ่งที่เรามีความสุขกับการได้แก้ไขมัน

ผมไม่แคร์ว่าใครจะเกลียดอะไร เขาอาจจะเกลียดสิ่งที่ผมชอบ หรือตรงข้ามเขาชอบสิ่งที่ผมเกลียด กระนั้นแรงงานและเวลาอันน้อยนิดของเราบนโลกควรได้รับการใช้งานให้เป็นประโยชน์ในทางที่เราเลือก มากกว่าจะมุ่งแต่ทำลายบางอย่างที่เราเกลียดไป

 

Just-in-Time

ความจำเลือนลางเกี่ยวกับหนังเรื่องหนึ่งลอยเข้ามาในหัวผม

บทสนทนาตอนหนึ่งพูดถึงวัยเด็กชายที่รอแม่เพื่อจะมีเวลาอยู่ด้วยกันบ้าง แต่แม่ของเด็กชายทำงานหนักจนถึงเวลาดึกดื่น เด็กชายเฝ้ารอเวลาที่แม่จะกลับบ้านจนดึกดื่น แล้วแม่ก็กลับบ้านมาจริงๆ

แต่เด็กชายก็แกล้งทำเป็นหลับ ปล่อยให้แม่ของเขาเฝ้ามองเขา

เราหลายๆ คนเองก็ทำอย่างนั้น เราอยากได้รับความสนใจในเวลาที่เราอยากให้อีกคนหนึ่งมาสนใจ

แม้ว่าเวลาที่ล่วงเลยไปไม่ได้ทำให้ความอยากได้รับการใส่ใจนั้นลดน้อยลง แต่ความคิดที่แปลกประหลาดของมนุษบ์ก็ทำให้เรา แสดงท่าทีเมินเฉยต่อความใส่ใจเหล่านั้นไปเมื่อเราไม่ได้รับความใส่ใจนั้นในเวลาที่เราคาดหวัง

อาจจะเป็นเพราะความโกรธ ความยิ่ง

หรืออาจจะไม่ใช่อะไรเลย…