ผมเป็นนิสิตม.เกษตรศาสตร์รุ่นหมายเลขประจำตัวขึ้นต้นด้วยเลข 44
มันคงไม่มีความหมายอะไรกับผมมากมาย ถ้ามันไม่ใช่เลขเดียวกับนิสิตหญิงอีกคนหนึ่งที่ชื่อ น.ส.จิตรา ร่วมเจริญชัย
ผมยังจำได้ ในวันหนึ่งที่ผมขึ้นรถไฟฟ้าสถานีหมอชิตกลับบ้าน ผมไปเจอกับเพื่อนคนหนึ่งที่อยู่คณะเดียวกับจิตรา เขาเดินมาบอกผมว่า “มีเด็กเกษตรโดนแทงที่สถานีนี้เมื่อตอนบ่าย”
ผมกลับบ้านด้วยความงงงวย ผมงงว่าเกิดอะไรขึ้น มันเป็นแค่การลักทรัพย์ตอนกลางวัน? หรือมันเกิดอะไรกันขึ้น
เมื่อผมกลับบ้านผมก็ได้ทราบข่าวว่าจิตราได้เสียชีวิตไปแล้ว
ผมอ่านหนังสือพิมพ์ในตอนเช้า พบว่าคนที่แทงเธอนั้นเป็นชายเมายาบ้า เมื่ออ่านเนื้อข่าว ผมพบว่าตำรวจพยายามเจรจาไปเรื่อยๆ แม้แต่หลังจากที่คนร้ายเริ่มแทงมืดแรก และมืดต่อๆ มา
ผมโกรธมาก ทำไมตำรวจจึงไม่จัดการในเวลาที่ควรต้อง ทำไมถึงได้ทิ้งให้ชีิวิตหนึ่งต้องเสียไป
ตั้งแต่นั้นมาการไม่ทำอะไร ให้ทุกอย่างมันเป็นไปก็ไม่ใช่ความถูกต้องสำหรับผมอีกต่อไป