แนวคิด

อ่านเรื่อง ZWSP ในเว็บดู เริ่มมีคนสนใจเยอะขึ้นเรื่อยๆ แต่ส่วนใหญ่แล้วมองประโยชน์ในเรื่องของการค้นหาที่แม่นยำกันได้มากกว่า

ผมเริ่มคิดเรื่องของ ZWSP ตั้งแต่ปีก่อน โดยมีแนวคิดหลักคือการใช้งานเอกสาร โดยไม่ได้มองเรื่องของกูเกิลเป็นหลัก

แนวคิดคือข้อมูลที่เราสร้างขึ้นควรถูกระบุอย่างแม่นยำ และนำไปใช้ได้ทุกที่ แนวคิดเช่นนี้มันเป็นอะไรที่มากกว่าการที่ให้กูเกิลเข้ามาทำดัชนีเว็บเราได้ถูกต้อง

่แน่นอนกูเกิลจะเป็น Killer-App ที่ทำให้แนวคิด ZWSP นี้เกิดขึ้นมาในโลก แต่ถ้าใครอ่านในเอกสารจะเห็นว่าผมพูดถึงเรื่องของการแสดงผลอย่างแม่นยำ ระดับที่ผู้ใช้ 99.9% สามารถชมเว็บได้อย่างไม่มีปัญหา

99.9% นั้นหมายรวมถึงคนพิการทางสายตาจะสามารถใช้โปรแกรมอ่านเว็บ อ่านออกมาได้อย่างแม่นยำ มันหมายถึงถ้าผมต้องการดึงเว็บออกไปเป็นหน้ากระดาษ เพื่อให้ความรู้นั้นไปถึงคนที่เข้าไม่ถึงพีซีจะสามารถอ่านหนังสือที่ืจัดหน้าไดู้ถูกต้อง

ผมเขียนบล็อกมาเกือบๆ เจ็ดร้อยบทความในระยะเวลาสองปี ในอนาคตหากผมใช้ ZWSP ผมอาจจะลงปลั๊กอินให้ WordPress แล้วสร้างเอกสารเป็น PDF รวมเป็นหนังสือออกมาได้ โดยไม่ต้องจัดหน้า นั่นคือความฝันสูงสุด

ต่อข้อสงสัยที่หลายคนถามถึงว่ามันจะใช้งานจริงได้หรือ เพราะการตัดคำด้วยมือ โดยเฉพาะกับโค้ดที่ผมนำไปแสดงในงาน BTD 2006 Summer นั้นค่อนข้างจะวุ่นวาย คำตอบง่ายๆ คือ ไม่เวิร์คครับ มันเป็นเหตุผลที่ผมเองก็ไม่ใช้ ZWSP ในเว็บนี้อย่างเต็มที่ ผมกำลังหาทางอยู่ ในตอนนี้กำลังทดลองอะไรหลายๆ อย่าง ถ้าผมขยันพอ คงมีเริ่มมีคนได้ทำเว็บด้วย ZWSP นี้จริงกันหลังงาน BTD 2006 Winter โน่น

…ก็ต้องรอผสมกับลุ้นให้ผมขยันแล้วกัน….

จุดเริ่มต้นของแนวคิดนี้ ตอนแรกๆ อยู่ที่ exteen.com ครับ ตอนที่ 1, ตอนที่ 2, ส่วนอันนี้มาร์คมาคอมเมนต์ไว้หลังจากคุยกันนอกรอบ

 

ปัจจุบัน

ผมยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล สายที่จะพาผมกลับบ้านวิ่งผ่านไป

ผมยืนอยู่ตรงนั้น กำลังคิดว่าผมจะเดินไปหามันดีหรือไม่

…รถเมลผ่านไป… ผมมองตามมันไป จนสุดสายตา

ผมหันหลังกลับ แล้วออกเดิน ในใจเฝ้าถามตัวเอง

ผมกำลังเดินไปไหนกัน…. ไม่มีคำตอบจากใจของผม ผมรู้เพียงว่าผมต้องออกเดินไปข้างหน้า ไปยังที่ที่ผมกำลังค้นหา

ผมกำลังค้นหาอะไร… ผมมีเงิน มีงาน มีชีวิตที่ดีในสายตาหลายๆ คน แล้วผมกำลังหาอะไรกัน

ผมอาจจะไม่ได้หาอะไรเลย ผมแค่กำลังหนี หนีจากอะไรบางอย่าง

ขาผมก้าวเดินออกไปเรื่อยๆ ผมสงสัยตัวเองว่าผมกำลังหนีอะไรกัน และผมต้องหนีไปอีกนานแค่ไหน

ผมยังคงก้าวต่อไป พร้อมกับคำถามที่ยังคงอยู่ตรงนั้น