ผมนั่งอยู่เมื่อเขาเดินเข้ามาหาผม

เขา – คุณเป็นอะไรถึงมานั่งอยู่ตรงนี้

ผม – ผมไม่อยากทำงานอีกต่อไปแล้ว

เขา – ทำไมล่ะ

ผม – มีคนบอกว่าผมไม่เหมาะกับงานนี้

เขา – แล้วคุณก็เชื่อ?

ผม – เขาพิสูจน์ได้ว่าผมทำงานอื่นได้ดีกว่า

เขา – ตอนที่คุณเลือกทำงานนี้ คุณพิสูจน์อะไรก่อนรึเปล่า

ผม – เปล่าเลย ผมแค่เชื่อว่ามันเหมาะกับผม

เขา – แล้วทำไมคุณจึงเอาข้อพิสูจน์มาทำลายความเชื่อของคุณล่ะ

ความแตกต่างอย่างหนึ่งในวัยมทำงานที่ต่างจากวัยเรียนคือทางเลือกที่มีมากมายในชีวิต ที่จริงแล้วชีวิตทุกๆ วันในการทำงานคือทางเลือกที่เราต้องตัดสินใจตลอดเวลา ขณะที่เมื่อเราเรียน หากเราพลาดพลั้ง เราเพียงต้องลุกขึ้นมา แล้วทำสิ่งที่อยู่ข้างหน้าให้ดีที่สุด แต่ในการทำงาน ที่เราต้องตัดสินใจทุกอย่างเอง เราสามารถเลือกย้อนกลับไปยังจุดที่เราผ่านมาแล้วได้

เมื่อความรับผิดชอบอยู่กับตัวเราเต็มตัว เรามีสิทธิเลือกที่จะทุ่มเทเวลา หรือละทิ้งอะไรบางอย่าง เราอาจจะย้อนกลับไปหาสิ่งที่เราเคยละจากมันไป

นี่อาจจะเป็นความยากลำบากของชีวิต ทางเลือกที่เราโหยหาจะได้มาตลอดชีวิตนักเรียนของเรา

ขณะที่เรายืนอยู่จุดหนึ่ง มักจะมีข้อสงสัยอยู่เสมอว่าเราืยืนอยู่ในจุดที่ดีแล้วจริงๆ หรือ เราจะโหยหาชีวิตที่สุขสบายในจุดที่ผ่านมา เราจะสงสัยว่ามันเป็นเพียงการระลึกถึงอดีต หรือเราไม่มีความสุขกับปัจจุบันกันแน่

ขณะที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ ชีิวิตและเวลาจะบังคับให้เราต้องเลือกเดินต่อไปข้่างหน้า ไม่ว่าจะซ้ายหรือขวา เราก็ต้องเดินต่อไป เมื่อเราเดินออกไป เราอาจจะยิ้มให้กับสิบก้าวที่แล้วของเรา หรือร้องไห้ให้กับแปดก้าวที่ผ่านมา แต่เราก็ยังคงต้องก้าวต่อไป

เส้นทางของเราจะไปจบตรงไหนกัน เราเท่านั้นที่จะรู้….

เขา – ผมควรกลับไปหาสิ่งนั้น

ผม – ผมก็ไม่แน่ใจ บางทีคุณอาจจะมีเหตุผลที่ดีที่จากมันมา

เขา – แต่ผมยังไม่พบอะไรเลยในการเดินทางของผม

ผม – นั่นแหละ อาจจะเป็นเหตุผลของคุณ