ึความเชื่อแบบไทยๆ อย่างหนึ่งที่ผมไม่ชอบคือการมองว่าของสิ่งใดที่ดีแล้ว ต้องมีแต่ข้อดีเท่านั้น ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเริ่มจากตรงไหน แต่นี่อาจจะเป็นหนึ่งในสิ่งที่เราเรียกว่า วิถีเอเซียก็เป็นได้

เมื่อเราดูละครเรื่องหนึ่ง ทุกอย่างดูตรงไปตรงมา มีตัวดี ตัวร้าย จัดวางอย่างง่ายดาย สิ่งเดียวที่เราต้องทำคือหาให้เจอว่าใครอยู่ฝ่ายไหน

มันเป็นเรื่องดีที่จะทำทุกอย่างให้ง่ายเข้าในนิยายเรื่องหนึ่ง น่าเศร้าที่ของ หรือคนหนึ่งๆ จะถูกจัดคุณค่าด้วยวิธีเดียวกัน

ประสบการณ์ชีวิตสอนเราทุกคนว่าความตั้งใจดีที่ผิดที่ผิดเวลา สร้างความหายนะได้ไม่ต่างจากความประสงค์ร้ายที่ถูกที่ถูกเวลาแม้แต่น้อย

มีเรื่องหนึ่งในสมัยที่สหประชาชาติเข้าไปให้ความช่วยเหลือประเทศติมอร์ ที่เกิดสงครามกลางเมือง ความช่วยเหลือนั้นดูดี ทุกคนทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา

แต่ผลที่เกิดขึ้นคือ ค่าเงินในติมอร์เฟ้ออย่างรวดเร็ว เนื่องจากเจ้าหน้าที่ของสหประชาชาตินั้นเงินเดือนสูงกว่ารายได้ทั่วไปของชาวติมอร์มาก ข้าวของจึงแพงขึ้น จนชาวติมอร์ในพื้นที่นั่นเองไม่มีโอกาสจะบริโภคของที่เพาะปลูกจากประเทศของตัวเอง

เราไม่สามารถบอกได้ง่ายๆ ว่าความตั้งใจดี หรือความซื่อสัตย์ จะทำให้ผลที่เกิดขึ้นนั้นเป็นของดีสำหรับเรา แม้ว่าจุดเริ่มต้นนั้นเป็นสิ่งสำคัญ

แต่มันอยู่ที่ผู้รับอีกด้วยว่าจะรับอย่างชาญฉลาดเพียงไร…