ถ้าเรายอมรับความคิดที่แตกต่างไม่ได้ อย่าเรียกตัวเองว่าเป็นประชาธิปไตยกันเลยครับ บอกให้โลกรู้ไปเลยว่าเราจะเป็นเผด็จการแบบมีการเลือกตั้ง จะโกหกตัวเองและโลกไปทำไมกัน บางทีการเป็นประชาธิปไตยอาจจะไม่ใช่ทางเดินที่ถูกต้องสำหรับเราอยู่แล้วก็เป็นได้ (แม้ผมคนหนึ่งล่ะ ที่ไม่เชื่ออย่างนั้น)

ถ้าการปล่อยให้มีการแสดงคามคิดเห็นอย่างเสรีจะเกิดได้ต่อเมื่อไม่มีความคิดเห็นที่แตกต่าง จะบอกทำไมว่าเรามีเสรี เราจะโกหกตัวเองกันไปอีกนานแค่ไหน เรากำลังจะเป็นประเทศจีนยุคก่อนเปิดประเทศที่กรรมกรถูกโฆษณาให้เชื่อว่าจีนเป็นประเทศที่รวยที่สุดในโลก เพราะรัฐบาลเลี้ยงข้าวคนทั้งประเทศ (ให้อดอยากพอๆ กัน) ได้ใช่ไหม หรือเราจะเป็นโลกคอมมิวนิสต์ที่โกหกว่าตัวเองร่ำรวยจนนาทีสุดท้าย

เรื่องสำคัญกว่าการที่เราจะไปทางไหน คงเป็นเรื่องที่เรารู้ว่าตอนนี้เราอยู่ตรงไหน แต่มันจะมีประโยชน์อะไรถ้าการที่เรารู้ว่าเราอยู่ตรงไหน มันมาจากการพูดแต่ลมปาก โดยไม่พยายามดูข้อเท็จจริงว่าเราอยู่ตรงไหนกัน