พอดีสองบล็อกใน feed พูดเรื่องวาเลนไทน์ (1,2) แถม อสมท. ก็เล่นข่าวอินเทอร์เน็ตชักนำให้มีเพศสัมพันธ์ เลยนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ให้เอามาเขียนบ้าง

โดยพื้นฐานครอบครัว ศาสนา และการดำเนินชีวิตแล้ว ผมเป็นคนที่เชื่อว่าเพศสัมพันธ์นั้นมีไว้สำหรับหลังแต่งงานทุกกรณี ไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ไม่ว่าจะเป็นแฟนกันแล้ว มั่นใจแล้วว่าเป็นคู่กัน หรือจะหมั้นแล้วเตรียมงานแต่งอาทิตย์หน้าก็ตามที แต่เมื่อได้อ่านหนังสือ เรื่องเพศที่ไม่อยากให้ลูกรู้ (แต่กลัวว่าอยู่ว่าลูกจะถาม) ผมได้แนวคิดอย่างหนึ่งมาจากหนังสือเล่มนี้คือพ่อแม่นั้นเป็นตัวแปรหลักที่จะกำหนดพื้นฐานในตัวลูกว่าสิ่งใดที่ควรมองว่าเป็นความถูกต้อง และสิ่งใดที่ผิดพลาด โดยพื้นฐานสังคมอเมริกันที่เปิดกว้างกว่าบ้านเรา หนังสือเล่มนั้นบอกให้ผมรู้ว่ามันมีพ่อแม่จำนวนหนึ่งเหมือนกันที่เชื่อว่าลูกของเขาควรมีเพศสัมพันธ์กันตั้งแต่คบกัน เพื่อให้ได้ข้อมูลในการเลือกจะลงเอยกับใครสักคน

ประเด็นคือถ้าพ่อแม่อยากให้ลูกเป็นแบบใด พ่อแม่ควรตระหนักว่าเขากำลังให้กำเนิดลูกออกมาในสังคมแบบใด และน่าจะเป็นเรื่องดีถ้าพ่อแม่จะเตรียมการรับมือปัจจัยภายนอกที่จะมีผลกระทบกับลูกของเขาเอาไว้ตามสมควร

บ้านเราเอง ถ้าไม่มัวนั่งฟังข่าวจากกระทรวงวัฒนธรรมจนไม่ลืมหูลืมตา คงรู้กันดีกว่าวัฒนธรรมบ้านเรามันไม่ได้สวยใส หญิงเรียบร้อย ชายสุภาพเต็มเปี่ยมกันทั้งประเทศ แบบที่พยายามสร้่างภาพกันว่าเป็นอย่างนั้นมาหลายร้อยปี แล้วเพิ่งเปลี่ยนไปเมื่อวาน

ไม่เชื่อต้องไปอ่านสุนทรภู่…..

ไม่ว่าเราจะชอบหรือรับได้หรือไม่ ความคิดแบบ “ไม่เห็นเป็นไร..” ก็ยังคงมีอยู่ ที่แย่กว่านั้นความผิดพลาดจากความ “ไม่เป็นไร” (เช่น ท้อง…) ก็ยังคงมีอยู่อีกเช่นกัน

ผมมองว่าแนวคิดแบบ ปิดไว้ไม่ให้มันรู้ เป็นแนวคิดไม่สามารถแก้ปัญหา (ถ้ามองมันเป็นปัญหา) แต่อันนั้นมันเป็นเรื่องของวิธีการของแต่ละครอบครัว

สังคมไทยยังมีเรื่องน่ารังเกียจกว่านั้นอีกเยอะ…..

ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่ผมได้ข่าวเด็กและไม่เด็กหญิงทั้งหลายถูก “เฉดหัว” ออกจากสถานศึกษา เพราะความผิดพลาดครั้งหนึ่งในชีวิต ให้ตายเถอะครับ การกระทำพวกนี้มันเป็นการกระทำสมัยนางทาส ทำไมเราต้องไปพิพากษาชีวิตคนๆ หนึ่งให้เกือบหมดโอกาสในสังคมด้วยเหตุว่าเขาผิดพลาดไป ยิ่งกว่านั้นทำไมเด็กคนหนึ่งที่เกิดมาในช่วงที่แม่กำลังอยู่ในสถานศึกษาถึงต้องเป็นต้นเหตุให้แม่หมดอนาคต

แล้วทำไมต้องลงโทษแต่ผู้หญิง (ว่ะ..) ทำไมไม่ลากคอผู้ชายมาประกาศชื่อแล้วไล่ออกกันบ้างล่ะ

ความอับอาย และความลำบากที่ต้องเรียนหนังสือทั้งที่ร่างกายไม่อำนวยมันไม่เพียงพอต่อผู้มีอำนาจหรืออย่างไรไม่ทราบ จึงต้องซ้ำเติมใหญ่ความผิดพลาดของคนๆ หนึ่งเป็นเรื่องร้ายแรงไปตลอดชีวิต

ในแง่หนึ่งแล้ว การประโคมข่าว “วันเสียตัว” ตัวเลขสถิติเทียบกับปีที่แล้ว ฯลฯ อาจจะเป็นการสร้างความชอบธรรมให้กับการซ้ำเติมอย่างไร้จริยธรรมเหล่านี้ก็ได้