ใช้ความสามารถของ WordPress ในการโพสต์ล่วงหน้า ถ้าคุณได้รับ Alert ตอนเที่ยงคืนวันขึ้นปีใหม่ อย่าคิดว่าผมเขีัยนเวลานั้นจริงๆ ล่ะ สิ่งที่จะทำในปีนี้ ทำแล้ว เปิดเว็บของตัวเอง ก็ที่คุณกำลังอ่านนี่ไง สอบ TOEFL สอบแล้ว เตรียมสอบครั้งต่อไปเดือนหน้า อ่านหนังสือให้มากขึ้น อย่าคิดว่าทำงานแล้วจะเลิกเรียนรู้เด็ดขาด ยังไม่ได้ทำ สอบ Cert สอบตกไปตัวนึงแล้วหมดกำลังใจ เดี๋ยวเอาใหม่ สอบ TOEFL ให้เกิน 230 ยังทำไม่ได้ เตรียมเรียนต่อ ยังทำไม่เสร็จ เขียนหนังสือแนะนำวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ เขีัยนได้เดือนละหน้า อีกสิบปีคงจบเล่ม อ่านหนังสือที่ค้างอยู่ LDAP, MCSE (6 เล่มโตๆ), Hacking Exposed เรียนรู้เพิ่มเติม Unicode, i18n เอามาทำให้เว็บมันผ่าน WAI-AAA ที่สำคัญต้อง โตขึ้น เป็นผู้ใหญ่ขึ้น หงุดหงิดให้น้อยลง สนใจคนอื่นมากขึ้น ลด Self-Centric ลง นอนให้เป็นเวลาได้แล้ว สุดท้ายก็สุขสันต์ปีใหม่ครับทุกคน
หลังจากปะผุเว็บมาหลายที่ ตอนนี้ก็เริ่มเข้ารูปเข้ารอย ด้วยการผ่าน W3C XHTML 1.0 Strict มาได้เป็นที่เรียบร้อย พร้อมๆ กับ CSS ที่ผ่านมาพร้อมๆ กัน ความจริงแล้วยังมีอีกหลา่ยที่ทีเดียวที่ต้องรอแก้ เอาว่าจะค่อยๆ ทำไปเรื่อยๆ เช่นว่า Tags Cloud ด้านข้างยังมีเจ๊งอยู่ ต้องซ่อมกันต่อไป ส่วนเรื่อง Usability ของเว็บเองก็ยังมีจุดที่ต้องแก้อีกพอดู หลักๆ คือชื่อเว็บที่ดันเป็นภาพ เพราะของเดิมธีมนี้ก็เป็นอย่างนี้อยู่แ้ล้ว ตรงนี้ก็ต้องแก้ต่อไป ต้องระวังเรื่อง Validate อีก เลยต้องเอาไว้ก่อน ผมไม่ได้พยายามทำให้เว็บตัวเองผ่านมาตรฐานเพราะเรื่องของความเท่ห์ แต่มาตรฐานตรงกลางมันเป็นเรื่องของการที่เราไม่แบ่งพรรคแบ่งพวกไปในตัว อย่างที่ผมเคยเขียนเรื่อง Discrimination เ่ช่นเดียวกับที่เราไม่ควรเหมาเอาว่าคนเรียนไม่เก่งป็นคนด้อยค่า เราไม่ควรไปบอกว่าบราวเซอร์ใดๆ ควรอ่านเว็บที่เขียนอย่างผิดมาตรฐานของเราได้ เพียงเพราะบราวเซอร์ที่เก่งๆ มันทำได้ หรือบราวเซอร์ส่วนใหญ่มันทำได้ อนาธิปไตยแบบคนหมู่มากไม่ใช่ประชาธิปไตย ขณะที่เราอาจจะเป็นคนหมู่มาก แต่การไปริดรอนสิทธิของคนส่วนน้อย คงเป็นเรื่องที่ไม่ควร เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญมากที่เราจะต้องปลูกฝังให้กับคนรุ่นต่อๆ ไป เพราะขณะที่คนหนึ่งได้ ไม่จำเป็นที่อีกคนต้องเสียทั้งหมด ในความเป็นจริงแล้ว โลกมักให้ทางออกกับเราที่จะอยู่ร่วมกันได้เสมอๆ มันขึ้นกับเราต่างหากที่จะเลือกทางนั้นหรือไม่
เคยเรียนแล้วนั่งข้างคนจากประเทศเพื่อนบ้านแล้วรู้สึกรังเกียจ หรือไม่อยากจะคุยไหม ทั้งๆ ที่เราไม่รู้จักเขา เราอาจจะเจอคนผิวดำแล้วรู้่สึกรังเกียจ หรือที่ทำงานของคุณอาจจะไม่ให้ผู้หญิงขึ้นตำแหน่งสูงๆ สักคน เรื่องพวกนี้เราเรียกว่า Discrimination ซึ่งเป็นเรื่องของการแบ่งแยกความเป็นคน ให้บางคนสูงหรือต่ำกว่าบางคน ซึ่งมีหลายประเภทตั้งแต่การแบ่งแยกเพศ สีผิว ความพิการ ไปถึงอายุ อาจจะเคยได้ยินกับผู้จัดการทีมฟุตบอลในอังกฤษ ที่ให้สัมภาษณ์หนังสือพิมพ์ว่า เขาเชื่อว่าการที่คนพิการแต่กำเนิดนั้น เป็นเพราะผลจากสิ่งที่เขาทำในชาติก่อนๆ ผลคือผู้จัดการทีมคนนั้นถูกร้องเรียนจากสมาคมคนพิการ และตำแหน่งก็กระเด็นไปโดยไม่ตั้งตัว ในประเทศที่เจริญแล้วจะตื่นตัวกันเรื่อง Disrimination กันค่อนข้างมาก เท่าที่รู้ใบสมัครงานในบางประเทศจะไม่มีคำถามประเภท น้ำหนัก ส่วนสูง หรือเชื้อชาติ หรือถ้ามีก็จะไม่ใช่ประเด็นที่จะเอามาสัมภาษณ์เข้าทำงาน เพราะไม่อย่้างนั้นจะโดนฟ้องเอาง่ายๆ ส่วนเมืองไทยแม้คนไทยจะค่อนข้างเป็นมิตร แต่เรื่องพวกนี้ยังคงอยู่ในสังคมโดยเราไม่ค่อยมองเห็นปัญหากัน เมืองไทยไม่ใช่ประเทศที่มีปัญหาเรื่้องนี้อย่างหนักๆ สักเท่าใหร่ เราไม่เคยมีการจับคนผิวดำมาเป็นทาส ไม่มีองค์กรบ้าๆ อย่าง KKK หรือการจับคนพิการไปฆ่าทิ้งอะไรอย่างนั้น แต่เรื่องพวกนี้เราเรียนรู้จากประวัติศาสตร์ของชาติอื่นๆ ได้โดยไม่ต้องรอมันมาเกิดกับเรา น่าเศร้าที่ความสบายของชาติไทยทำให้เราไม่เรียนรู้ถึงปัญหาที่มันมีอยู่ในสังคม ผมอยากจะร้องไห้เมื่อรุ่นพี่บางคนในสถาบันอุดมศึกษา มองว่าการที่มีคนต้องลาออกจากการเรียนเพราะรับกับระบบรับน้องไม่ได้ เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว เราต้องรอให้ประวัติศาสตร์ของชาติอื่นมาเกิดกับเราหรือ เราถึงจะเรียนรู้
ข่าวล่าสุดใน Blognone ทำให้ผมรู้สึกได้ว่า Blognone กำลังเดินออกจากทางที่ผมหวังให้มันเป็น Blognone ไม่ใช่หนังสือเรียน Blognone ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาหัดเล่นคอม Blognone ไม่สร้างรายได้ให้ใคร นอกจากความพอใจในการมีส่วนร่วมเป็นการส่วนตัว หลังๆ ผมพบว่าการที่คอมเมนต์มีแต่เรื่องที่ว่าใครสะกดคำไหนผิดสร้างความน่าเบื่อให้ Blognone อย่างเป็นที่สุด มันเป็นเรื่องที่ดีที่จะมีคอมเมนต์อย่างนี้อยู่บ้าง แต่การที่คอมเมนต์กว่าครึ่งเป็นเรื่องของภาษาไทย ทำให้ผมสงสัยตัวเองว่าเปิดเว็บอะไรขึ้นมากัน Blognone ไม่ใช่ที่ๆ รวมตัวของคนบ้าเทคโนโลยีมานั่งคุยกันแล้วหรือ ผมสงสัยขึ้นเรื่อยๆ ว่าที่ผมคิดว่ามันจำเป็นต่อการเติบโตของ Blognone น่ะ มันเรื่องจริงหรือ