ช่วงนี้ผมไปขี่จักรยานที่สวนรถไฟบ่อยๆ ครับ (จักรยานที่เพิ่งซ่อมมานั่นแล)

พบเรื่องหนึ่งคือสาวๆ พาตากล้องมาถ่ายรูปกันเยอะมาก พร้อมกันก็เจอทริปถ่ายภาพเสมอๆ

โดยส่วนตัวแล้วผมชอบนะ ที่คนเราจะมีโอกาสที่จะพักผ่อนกับสวนสาธารณะ แม้รูปแบบจะเปลี่ยนไปสักหน่อย

แต่เรื่องที่เจอสองครั้งแล้วคือทริปถ่ายภาพที่พยายามเก็บภาพ “กลางถนนสำหรับจักรยาน!”

ทุกคนดูมีมารยาทดีครับ มีคนคอยโบกให้หลบ ผมขี่ผ่านไปมีคนขอโทษขอโพยตลอดเวลา

แต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย

คุณเองก็รู้ว่ามันไม่ควรทำ ถนนจักรยานคงไม่ได้มีไว้ให้คนเจ็ดแปดคนมายืนนิ่งๆ แน่

แต่ก็ยังทำกัน

แล้วคำขอโทษมันจะมีประโยชน์อะไร?

อย่าหวังจะได้อ่านบทวิจารณ์เป็นเรื่องเป็นราวจากผมเลยครับ ต่อไปนี้คือโน้ตมั่วๆ ไม่เรียงลำดับ

• สอน น่ารักมากครับ
• เนื้อเรื่องยังเล่าได้ไม่ดี โน้มน้าวคนดูไม่ค่อยได้
• สอนใส่ส้นสูงขาเข็มขึ้นปราสาทวัดพู? ผมใส่ผ้าใบขึ้นไปยังเหงื่อซ่กเลยนะ
• จบไม่ดีเลยครับ เป็นข้อเสียที่สุดของเรื่องนี้ จบเหมือนหาทางลงไม่ได้
• ตลก มุกโอเค ดึงคนให้ขำได้ทั้งเรื่อง
• แต่บางมุกก็ฝืด บางมุกเล่นจนน่ารำคาญ
• ไม่รู้ัตั้งใจหรืออย่างไร แต่เรื่องนี้มีคนหัวหลุดเฟรมเยอะมากจนดูแปลก
• สีพันดอนในเรื่องมีบทบาทน้อยมาก ประเด็นมีแค่พระเอกตกน้ำ (แถมผมว่ามันแป๊กๆ  ชอบกล)
• สุดท้ายมันตรงตามเรื่อง คือไม่มีคำตอบจากปากเซ แต่มันจะไม่มีคำตอบเกินไปไหม
• ดูจบแล้วคิดถึงประเทศลาว คงต้องหาเวลากลับไปอีกสักรอบ backpack จะไหวมั๊ยนี่
• โปรดฟังอีกครั้ง นางเอกน่ารักมากครับ