Me, Life, Social, and Technology

(ไอ้) พี่ว๊าก – คนที่ไม่เข้าน่ะ ไม่เห็นใจเพื่อนหรือไง เพื่อนคุณลำบากนะ เห็นแก่ตัวกันขนาดนั้นเชียวเหรอ
อาจารย์ (บางท่าน) – คนที่ไม่แต่งตัวให้ถูกระเบียบน่ะ แค่นี้ยังทำไม่ได้แล้วจะเรียนยัีงไง

Assumption คงเป็นเรื่องปรกติสำหรับมนุษย์ที่เรามักเอาประสบการณ์อันยาวนานมาตัดสินอะไรง่ายๆ หลายครั้งมันง่ายและได้ผลดีอย่างน่าทึ่ง แต่ถึงจุดหนึ่งแล้วเราจะพบว่าประสบการณ์ชั่วชีวิตเรามันเป็นเพียงจุดเล็กๆ บนเส้นทางสายประวัติศาสตร์อันยาวนานของมนุษยชาติ น่าแปลกที่เรากลับไม่เรียนรู้จากมัน

น่้าเศร้าที่ในยุคที่ข้อมูลเรามีท่วมท้น เราเลือกที่จะเก็บมันไว้ในตู้อย่างปลอดภัย แล้วทำตามประสบการณ์ที่เราเรียนรู้มาเมื่อวาน แทนที่จะเรียนรู้จากประสบการณ์ร้อยปีพันปีย้อนหลังไป ทั้งๆ ที่ข้อมูลมันอยู่ในตู้นั้น

หนังไม่รู้กี่เรื่องแล้วที่แสดงถึงการต่อสู้ชีวิตจากจุดที่ไม่น่าเป็นไปได้ที่เราได้ดูกัน การเรียกร้องสิทธิ์จากคนพิการ หรือความเท่าเทียมทางเพศเริ่มเข้ามามีบทบาทในสังคมเรื่อยๆ แต่กับบางจุด เรากลับเลือกที่จะไม่มองมัน เราแค่หันไปบอกคนส่วนน้อยว่า “ก็ใครๆ เขาทำกัน” “กี่รุ่นๆ ก็ทำได้” คำพูดเพียงเท่านี้เองที่เป็นเหตุให้เราเหยียดคนกลุ่มหนึ่ง ออกจากสังคมหนึ่ง

น่าเศร้ากว่านั้นคือ เหตุผลที่เกิดเหตุการอย่างนี้ส่วนหนึ่งเพราะคนที่กล่าวว่าตัวเองอุทิศตนมาทุ่มเททำงาน กลับเลือกการทำอย่้างนี้เพราะว่ามันง่าย เพราะเขาไม่อยากต่อสู้กับการเสนออะไรใหม่ๆ ที่ยากจะสำเร็จ

ให้ดิ้นตายเถอะ ถ้ากลัวลำบาก แล้วจะเข้าไปทำเพื่ออะไร มันพิสูจน์อะไรขึ้นมาหรือไง

ผมไม่เข้าใจ

เด็กหญิงเอไปโรงเรียนอย่างมีความสุข เธอชอบโรงเรียน

เด็กชายก. เจ้าเก่าอยากรู้จักเธอ แต่เพราะอาย สิ่งที่เด็กชายก. ทำกลับเป็นการเข้าไปล้อเด็กหญิงเออยู่ทุกวัน

เด็กหญิงเอโมโหจนทนไม่ไหว ตะโกนลั่นห้องเรียนว่า “ไอ้ก. ไอ้ก. ไอ้ก. ….”

คำว่า “ไอ้” คำคำหยาบคำเดียวที่เด็กหญิงเอรู้จัก

เด็กชายก. แอบเสียใจอยู่ลึกๆ

สิบห้าปีผ่านไป

นางสาวเอไปเรียนในมหาวิทยาลัยอย่างมีความสุข เธอชอบคณะที่เธอเรียนอยู่

นายก. อยากเข้าไปรู้จักเธอ แต่เพราะอาย สิ่งที่เขาทำจึงเป็นเพียงการแอบมองเธออยู่ห่างๆ และช่วยเหลือเธอบ้างเมื่อมีโอกาส

นางสาวเอรำคาญที่นายก. วนไปวนมารอบตัวเธอจนทนไม่ไหว เธอจึงบอกนายก. ว่า “เลิกตามฉันสักที”

นายก. เสียใจ