เราเห็นคำพูดมากมายว่านักการเมืองนั้นชั่วช้าอย่างนั้น โกงอย่างนี้ ไม่รับผิดชอบ โดดประชุม ฯลฯ

เราจะมีส่วนแก้ได้อย่างไร?

คำตอบในเรื่องนี้ของผมคือแทนที่เราจะพยายามฟอกคนเหล่านี้ให้ขาวสะอาดขึ้นมา ด้วยการซักฟอกสารพัด ขุดโคตรเหง้ามาเจ็ดชั่วโคตร ฯลฯ เราควรกลับคำถาม

เราต้องตั้งคำถามว่าทำไมคนดีๆ (เช่นเราๆ ที่ด่านักการเมืองทุกวัน) จึงไม่ลงเล่นการเมือง

ผมเคยตั้งคำถามนี้เล่นๆ กับนักวิจารณ์การเมืองตัวยงรอบข้างผม คำตอบคล้ายๆ กันหมด

“ไม่เห็นคุ้มเลย”

ถ้าการเป็นนักการเมืองมันไม่คุ้มเสียแล้ว เราจะคาดหวังให้คนดีๆ ลงไปทำงานการเมืองได้อย่างไรกัน เราอาจจะต้องเปลี่ยนตัวเอาเองก่อนเป็นอย่างแรก เราต้องช่วยกันทำให้การเมืองเป็นเรื่องที่คุ้ม ที่คนดีๆ แต่มีครอบครัวต้องดูแล มีอนาคตรออยู่ข้างหน้า พร้อมจะเข้ามาทำงานเพื่อบ้านเมืองเพราะมันคุ้ม

ถ้าใครบอกว่าคนเล่นการเมืองต้องเสียสละ อนาคต ความเป็นส่วนตัว และเสี่ยงต่อการถูกรังเกียจ ผมก็ขอเรียกร้องให้เขาลาออกจากงานไปเลือกตั้งสส. สมัยหน้า

ความคุ้มค่าไม่ใช่แค่เรื่องเงินเดือนอย่างเดียว แต่เราควรสร้างวัฒนธรรมที่มุ่งให้เห็นว่าการลงเล่นการเมืองเป็นเรื่องที่ทำได้ ถ้าคุณจะทำ

1. ใส่วันลางานไปหาเสียงไว้เป็น one-time leave แบบเดียวกับลาบวชหรือลาคลอด ไปเลย ชีวิตคนๆ หนึ่งลองลงสมัครสส. อบต. ฯลฯ ดูสักทีก็น่าจะดี
2. เพิ่มเงินเดือนให้มันคุ้ม น่าแปลกที่เงินเดือนนายกเราน้อยกว่าผู้ว่าแบงค์ชาติมากนัก เราอาจจะเห็นว่ามันเยอะ แต่ในระดับผู้บริหารด้วยกันแล้วคงต้องบอกว่าสภาพการทุกวันนี้ฐานเงินเดือนนายกอยู่ในระดับย่ำแย่
3. เปิดทางออกให้กับคนที่หมดสมัย ไม่ใช่ว่ามาเป็นสส.ดีๆ ได้สมัยเดียวแล้วสมัยหน้าสอบตก ต้องหมดอนาคต ไม่มีเงิน ไม่มีอาชีพ เราอาจจะสร้างระบบรับประกันตำแหน่งงานสำหรับการออกไปทำหน้าที่การเมือง (เหมือนไปเกณฑ์ทหาร) เราอาจจะต้องมีระบบบำนาญสำหรับอดีตนักการเมืองที่ยัง active อยู่ในวงการ ฯลฯ

ทำให้การมีส่วนร่วมทางการเมือง เป็นเรื่องของการเลือกว่าจะทำหรือไม่ทำ ไม่ใช่ปล่อยให้เป็นเรื่องที่คนดีๆ ไม่ทำกันเช่นทุกวันนี้

ไม่มีอะไรมากครับ วันนี้เบื่อๆ เลยไปหาหนังดู แถวบ้านผมมีแต่หนังพากษ์ไทยซะเยอะ ถ้าจะดูหนังเสียงในฟิล์มก็ต้องดูเรื่องที่คนดูเยอะๆ หน่อย ก็ได้ new moon มาหนึ่งเรื่อง ที่นั่งกลางโรงพอดี แม้จะไปซื้อตั๋วห้านาทีก่อนเริ่มฉาย เพราะเราไปคนเดียว

สิ่งที่พบน่าทึ่มากคือข้างๆ เป็นครอบครัวสี่คนลูกประมาณ 4-5 ขวบสองคน คงมาดูหนังฉลองวันพ่อ

ผมโตมาในสังคมที่สาวๆ รุ่นราวคราวเดียวกับผมกลัวความไม่พร้อมของการมีครอบครัวมากๆ ทำให้ผมไม่เข้าใจพ่อแม่สองคนนี้เลยแม้แต่น้อย

ผมไม่คิดว่าคนรุ่นผม หรือรุ่นพ่อแม่น้องสองคนนั้น ซึ่งไม่น่าจะแก่กว่าผมสักกี่ปีจะคิดไม่ได้ ว่าเด็กห้าขวบเอาเข้าไปยัดไว้ในโรงหนังมืดๆ สองชั่วโมง มันเป็นไปไม่ได้ที่จะให้น้องเค้าเงียบๆ ไม่รบกวนคนรอบข้าง

คิดได้ไงว่ะ ลากลูกมาดูหนัง???

ผมเข้าใจอยู่ว่า คนสองคนควรมีเวลาทำกิจกรรมอะไรอย่างนี้บ้าง แตนั่นหมายถึงคุณควรหาคนดูแลน้องเขาให้เรียบร้อย ก่อนที่คุณจะมาดูหนังหรือมหรสพอื่นๆ ที่ต้องการความเงียบเช่นนี้ ไม่ใช่การที่คุณพยายามให้คนในสังคมมาร่วมรับผิดชอบน้องเขาไปกับคุณ

ไม่นับว่า new moon ไม่ใช่หนังที่ผมไม่คิดว่าเด็กห้าขวบควรได้ดูเท่าใหร่

พ่อน้องสองคนรักลูกมากครับ ระหว่างเรื่องมีเว้นวรรคไปอธิบายเรื่องราวให้น้องสองคนได้เข้าใจอยู่เป็นระยะ

เวรจริงๆ

พ – ผมว่าครึ่งๆ นะ

ล – นั่นดิ

นักข่าวเค้าจะรู้ตัวมั๊ยนะ ว่าตอนนี้นักข่าวเองนั่นแหละ เป็นสิ่งที่สังคมขาดความวางใจ และดูเหมือนจะน่ารังเกียจเสียเองในหลายๆ กรณี

ลิ่ว – สงสัยว่ะ

น้อง – อะไรพี่

ลิ่ว – ถ้าเกิดพวกนี้แม่ง สอบตกกันหมดขึ้นมา มันจะเรียกร้องใครรับผิดชอบว่ะ ระหว่างรัฐบาล กับพันธมิตร

น้อง – โอ้ย จะให้ใครรับผิดชอบพี่ พวกมันนั่นแหละที่ต้องรับผิดชอบกันเอง

ลิ่ว – เออ จริง