คนดีคนที่หนึ่ง เป็นคนเห็นแก่ตัวในสายตาคนรอบข้าง เขาทำงานเพื่อเงิน เขาไม่ยอมทำงานล่วงเวลา แต่เขามีเวลาให้ครอบครัว เพื่อนฝูง
คนดีคนที่สองเป็นคนดีให้สายตาคนรอบข้าง เขาทำงานเพื่อคนอื่น เพื่อนร่วมงานรักเขา แต่ครอบครัวของเขาต้องทนทุกข์กับเวลาที่มีน้อยนิด
คำถามอย่างหนึ่งที่เราถามเสมอเมื่อเราพบของหรือผู้คนก็ตาม คือสิ่งที่เราเห็นนั้นเป็นของแท้รึเปล่า
น่าแปลกใจว่าเมื่อเราถามคำถามนั้นแล้ว เรากลับบอกไม่ได้ว่า “ของแท้” ของเรานั้นคืออะไรกัน
ขณะที่เราห้องอัดพยายามอย่างหนักที่จะ “ปรุง” เสียงให้เพราะที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เราคนฟังเองนั้นก็พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะพยายามให้เสียงไม่ผิดเพี๊ยนไปจากซีดี
นี่เองคงเป็นเหตุให้ไฟล์เสียงแบบ Loseless ขายแพงกว่าปรกติสองสามเท่า
ในรูปแบบเดียวกัน เราตั้งคำถามกับคนรอบข้างว่าเรากำลังรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาอยู่รึเปล่า
เราอยากได้รู้ว่าตัวตนจริงๆ ของเขาเป็นอย่างไรกัน
เราตั้งคำถามกับคนอื่นๆ โดยที่บางทีแล้วเมื่อถูกตั้งคำถามแบบเดียวกัน เราก็อาจจะตอบไม่ได้
คำถามใหม่คือ ตัวตน “แท้ๆ” ที่เราอยากรู้จักนั้น มันสำคัญจริงๆ น่ะหรือ….
ผมไม่ค่อยสนับสนุนให้ใคร “ทนๆ” กับเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาเท่าใหร่นัก ก็ถ้าเราแก้ได้ เราอยากแก้ไข และเรามีความสามารถที่จะทำให้อะไรบางอย่างมันดีขึ้น ทำไมเราจะไม่ทำ
แต่หลายๆ ครั้งในชีวิต เรื่องที่เราอยากแก้ไขอย่างสุดหัวใจ เรื่องที่เราพร้อมจะทุ่มทั้งชีวิตเพื่อแก้ไข
…..ก็ไม่ใช่เรื่องที่เราจะแก้ไขได้
เรามองไปข้างหน้า มันมีความไม่ดีอยู่ตรงนั้น เราพิจารณาแล้วว่าเราไม่มีทางเลือกที่ดีกว่าการปล่อยให้มันผ่านไป
เราอาจจะอึดอัดที่เราต้องยอมแพ้ แต่ชีวิตเราก็ต้องเดินหน้าต่อไป เราต้องมีชีวิตต่อไป และยังมีอะไรๆ อีกมากมายที่เราสามารถทำให้ตัวเราเอง ทำให้คนอื่นๆ และทำให้สังคม ได้
เรามองไปอีกครั้ง สัญญากับตัวเองว่าวันใดที่เรามีกำลังมากพอ เราจะไม่ลืมมัน
แล้วชีวิตก็เดินต่อไป
เมื่อปีที่แล้วผมมีโอกาสไปท่องอีสานไปครึ่งภาค เรื่องหนึ่งที่น่าสนใจคือป้ายเลี้ยวซ้ายผ่านตลอดนั้นหายไป
เหลือแต่เลี้ยวซ้ายเมื่อปลอดภัย
คำถามคืออะไรคือปลอดภัย??????
ถ้าผมเลี้ยวอย่างระวัง แล้วมีมอเตอร์ไซต์ออกมาจากซอย พุ่งมาชนรถผม ผมจะผิดกฏจราจรรึเปล่า แต่ถ้าผมไม่มีเบรก แต่ปาดซ้ายเลี้ยวไปไม่มองใครแล้วไม่ชน อย่างนั้นเรียกว่าปลอดภัยไหม
ข้อเท็จจริงคือโลกนี้มีความเสี่ยง การกระทำที่ปลอดภัยที่สุดก็เกิดอุบัติเหตุได้ เช่นเดียวกับการฝากเงินที่ธนาคารที่ธนาคารก็เจ๊งได้เหมือนกัน
สิ่งที่เราทำได้ไม่ใช่คาดหวังว่าจะทำทุกอย่างให้ปลอดภัย แล้วบอกกับท้องฟ้าว่ามันต้องปลอดภัยเพราะเราทำอย่างปลอดภัย หรือไปด่าว่าคนอื่นว่าประมาทเพราะเขาพลาดพลั้ง ทั้งที่เขาอาจจะทำอย่างปลอดภัยที่สุดแล้ว
สิ่งที่เราทำคือประเมินอย่างระมัดระวัง เตรียมการถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้นได้ แล้วรับผลของการตัดสินใจอย่างเต็มภาคภูมิ