Tag Archives: idea

โปรยาว

ผมเป็นคนหนึ่งที่รำคาญกับระบบโทรศัพท์มือถือบ้านเราที่เปลี่ยนโปรมันหกเดือนครั้ง ถูกมั่ง แพงมั่ง วันมากบ้าง น้อยบ้าง เบอร์หายไปเลยบ้าง แต่มันจะเปลี่ยนอะไรกันบ่อยนักหนา (ว่ะ) ใครมีอำนาจในการสร้างโปรโมชั่นมือถือ ขอโปรนี้เลยครับ โปรยาว ไม่ต้องถูก ราคาโอเค เท่ากันทุกเบอร์ทั่วไป รับประกันโปรเดียวห้าปีรวด ไร้โอเปอร์เรเตอร์มาถามว่าจะเปลี่ยนเบอร์ไหม สมัครแม้วอะไรไม่ได้เลย ไม่ต้องมี รับสาย กับโทรออกได้ จบ ปิดบริการ SMS, MMS, GPRS และบริการเสียตังค์ทุกอย่างได้ ผ่านทางการเดินเอกสาร เชื่อเถอะว่าคนสูงอายุกำลังต้องการใช้เทคโนโลยี พวกเขาจำนวนมากไม่ใช้งานกระทั่ง phonebook หลายคนยังพอสมุดจดเบอร์โทรศัพท์ คุณอยากทำโปรพิศดาร 3000 รูปแบบก็ได้ ถ้ามันมีทางเลือกที่เข้าท่าให้กับคนกลุ่มนี้

My Opinions on Global Warming

วันนี้นั่งถกกับ @udomsak และ @untsamphan ถึงประเด็นสิ่งแวดล้อมแล้วอยากรวบยอดความคิดไว้อีกที บทสรุป: ผมเบื่อแฟชั่นรักษ์โลกตอนนี้ ผมว่ามันขาดความจริงใจ ขาดการให้ความรู้พื้นฐาน และอาจจะไร้ประโยชน์ เอาล่ะ มาลงรายละเอียดกัน ผมเคยเขียนถึงเรื่องนี้ไปแล้วครั้งหนึ่ง ผมกลับมาครั้งนี้หลังจากอ่านหนังสือของ Micheal Crichton ผู้เขียน Jurassic Park (อ่านเล่มแรก) และเพิ่งอ่านจบเล่มที่สองคือ State of Fear ตอนผมอ่าน Jurassic Park นั้นก็สัมผัสได้ว่า Crichton นั้นไม่ชอบนักอนุรักษณ์ สิบสี่ปีต่อมา State of Fear นั้นแสดงถึงช่วง “ต่อแตก” หนังสือหน้า 700 หน้าอุทิศให้การ “กินโต๊ะ” นักอนุรักษณ์อย่างเต็มอิ่ม ที่น่าสนุกคือ Crichton นั้นเป็นนักค้นคว้า ขณะที่ Al Gore มีสไลด์สวยๆ บอกว่างานวิจัยเกือบทั้งหมดเห็นด้วยกับ Global Warming แต่ Crichton ยกข้อมูล, กราฟ, […]

to-do: on twitter

ช่วงนี้มีอะไรอยากทำกับ twitter เยอะ จดไว้ก่อน ใครจะเอาไปทำก็ไม่ว่ากันครับ บอกด้วยผมจะได้ไม่ทำเอง twitter-code: อยากส่งซอร์สโค้ดทาง twitter ขอแค่ code highlight ง่ายๆ ผูกกับ twitter เท่านั้นล่ะ twitter-public: ปัญหาสำคัญของ twitter คือพอตั้งเป็น private แล้วมันไม่มีส่วนร่วมกับชาวบ้านเลย เล่น hashtag อะไรก็ไม่ได้ อาจจะสร้าง account ใหม่เป็น public แล้วสแกนหา hashtag ใน private account ไปโพสเป็น public

Virtual Economics: ทางออกของทุนนิยม?

ผมเขียนเรื่องนี้ต่อจากตอนที่แล้วในการแสดงความเห็นทางด้านเศรษฐกิจ ซึ่งในเวลาใกล้ๆ กันคุณ bow_der_kleine ซึ่งเขียนบล็อกแบบนานๆ ทีเหมือนผมก็เขียนเรื่องใกล้ๆ กันขึ้นมา ผมเลยเขียนบล็อกนี้โดยตั้งใจที่จะต่อจากทั้งสองอัน จุดที่เลวร้ายที่สุดของทุนนิยมนั้นสำหรับผมแล้ว ไม่ใช่เรื่องของความโลภในตัวมนุษย์ ความโลภนั้นเลวร้ายโดยตัวมันเองอยู่แล้ว ตรงข้ามกับความเลวร้าย ทุนนิยมกลับดึงบางสิ่งดีๆ ออกมาจากแรงงานที่ได้จากความโลภนั้นได้บ้าง ไม่ว่าจะเป็นยารักษาโรค หรือวิทยาการต่างๆ ที่ช่วยเพิ่มคุณภาพความเป็นอยู่ของมนุษยชาติ ปัญหาสำคัญของระบบทุนนิยมคือ ความโลภที่ว่านั้นมีไม่จำกัด ผมไม่เชื่อในความ “ปากดี” ของใครสักคนที่ไม่เคยจับเงินก้อนใหญ่ๆ ที่พร่ำบอกว่าถ้าตัวเองมีเงินเท่านั้นเท่านี้แล้วจะพอ ผมเชื่อว่าธรรมชาติของมนุษย์นั้นไม่เคยพอ เหมือนที่อาจารย์ผมสอนเสมอว่า “Human consumes unlimited resources.” ผลความเลวร้ายนี้คือการพยายามผลิตที่เพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง และความต้องการตลาดเพื่อที่จะบริโภคสิ่งที่ถูกผลิตขึ้นมานั้นอย่างไม่หยุดยั้งเหมือนกัน นับแต่ยุคล่าอาณานิคมเป็นต้นมา ระบบทุนนิยมเอาชนะทุกระบบมาได้ด้วยปัจจัยสองอย่างคือทรัพยากรที่มีการนำมาใช้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และตลาดที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ นึกถึงสมัยบ้านเราตื่นเหมืองแร่ดีบุก กับการเปิดตลาดในจีนทุกวันนี้นะครับ นั่นคงเป็นสองตัวอย่างที่เราเห็นกันได้ชัด เมื่อมาถึงยุคนี้ปัญหามันเลยเริ่มปะทุออกมา เพราะการนำทรัพยากรมาใช้เพิ่มขึ้นจากเดิมทำได้ยาก ตรงข้ามเราพยายามลดการใช้ทรัพยากรต่างๆ ลงเพราะโลกมีทรัพยากรจำกัด ด้านสังคมมนุษย์เองก็พยายามไม่เพิ่มประชากรกันเพราะคนกำลังล้นโลก เลยมีคำถามว่ากำลังผลิตที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นี้จะผลิตไปขายใครกัน? เพราะขณะเดียวกันประสิทธิภาพในการผลิตก็ดีขึ้นเรือยๆ จนแทบจะไม่ต้องจ้างคนมาผลิตกันแล้ว ผมเชื่อว่าทุนนิยมยังไปได้ต่อ ถ้าโลกไม่ถึงกาลอวสานไปซะก่อน (แต่ตอนนี้เองก็ปริ่มๆ ใช้ได้) ด้วยเศรษฐกิจเสมือน เศรษฐกิจเสมือนคือการผลิตและการขายอะไรบางอย่างที่ไม่มีอยู่จริง ลองนึกถึงการให้ของขวัญกันใน Social Network […]