Tag Archives: ethics

ประท้วง คมช.

สื่อไทยเป็นอะไรกันไปหมดแล้ว มองไม่เห็นความสำคัญในวิชาชีพตัวเองกันแล้วหรือยังไง พวกคุณมีหน้าที่นำเสนอข้อเท็จจริงให้กับประชาชน แต่หลายปีที่ผ่านมาพวกคุณแสดงตัวตนว่าคุณไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากรักษาความปลอดภัยให้ตัวเอง คงพอกันทีแล้วกับการหวังลมๆ แล้งๆ ที่จะให้พวกคุณเป็นตัวแทนของประชาชน คงถึงเวลาแล้วที่พวกคุณต้องตกงานกับสื่อรูปแบบใหม่ๆ ที่ประชาชนเป็นเจ้าของอย่างแท้จริง พอกันที…. บรรยากาศการเดินขบวนต้านรัฐประหารสนามหลวง-กองทัพบก 21 ม.ค. 50 – Prachathai เผาชื่อคมช. ประท้วงหน้าทบ. ครบรอบ 4 เดือนรัฐประหาร เดินขบวนเฉียดพันต้าน เผาชื่อ คมช. รายตัว

TOT

วิกฤติโทรศัพท์ตอนนี้แสดงตัว TOT ว่ากร่างระดับชาติ คิดว่าเป็นสมัยก่อนที่ตัวเองผูกขาด เอกชนต้องใต้โต๊ะกันเป็นแสนๆ เพื่อให้ได้โทรศัพท์ซักเบอร์ มาวันนี้ผมอยากจะบอก TOT ครับ ว่าบล็อคเลยครับทั้ง DTAC และ TrueMove อ้อ AIS ไม่เชื่อฟังไม่ยอมบล็อคตามนี่อย่าปล่อยไว้ครับ บล็อคไปด้วยเลย ไม่รู้คนอื่นๆ เป็นไง แต่เบอร์ที่เป็น 02 ในเครื่องผมนี่ไม่เกิน 10% และผมจำไม่ได้แล้วว่าผมโทรไปหาเบอร์พวกนั้นครั้งสุดท้ายเมื่อใหร่ เพราะฉะนั้นให้กำลังใจครับ ช่วยบล็อคให้หมด จะได้จบเรื่องจบราว (และจบเห่) กันไปซักที

Guilty

น้ำมันแพง แต่ก็ไม่ใช่ข้ออ้างให้เราไปปล้นปั๊มน้ำมัน แล้วทำไมเราถึงปล้นซอฟต์แวร์โดยอ้างว่ามันแพงล่ะ? ผมเชื่อว่าเมืองไทยยังไม่พร้อมกับการบังคับใช้ของแท้เต็มร้อยในวันนี้ แต่ที่สำคัญกว่าการใช้หรือไม่ใช้ของเถื่อน คือจิตสำนึกที่ว่ามันเป็นเรื่องที่ผิด ถ้าเด็กสิบแปดคนนึงใช้ของเถื่อนโดยรับรู้ว่ามันผิด เมื่อเขาเรียนจบแล้วมีงานทำมีรายได้ที่มากพอ เขาก็จะซื้อของถูกกฏหมายเอง และการซื้อนั้นจะสร้างความเคารพในตัวเองว่าเขาเป็นผู้ใช้ของแท้ แต่ถ้าเราสร้างค่านิยมว่าการใช้ของเถื่อนเป็นความชอบธรรม ต่อให้มีเงินเดือนเดืิอนละล้านคนก็ยังไม่ใช้ของแท้อยู่ดี ที่ลำบากคือจิตสำนึกมันสร้างยากกว่ากว่าเยอะ

DRM?

เพิ่งเห็นว่าคุณ Ford Antitrust เอาบล็อกผมไปอ้างตอนเขียนถึงเรื่อง DRM ที่น่าสนใจคือในบล็อกเดียวกันมีการเขียนบทความขนาดยาวที่ค่อนข้างโดนใจ เลยคิดว่าบ่นๆ มาหลายทีแล้ว น่าเขียนเรื่องนี้ให้ชัดๆ สักที ก่อนอื่นคนอ่านบทความนี้ควรเข้าใจว่า DRM คืออะไรแล้วนะครับ ไม่ขอกล่่าวถึง ถ้าสนใจแล้วหาข้อมูลไม่ได้ ควรไปถามในบอร์ดสาธารณะเช่นเว็บบอร์ดของ Blognone โดยส่วนตัวแล้ว ผมเกลียด DRM มาก เพราะมันน่ารำคาญแต่อย่างใดก็ตาม ผมเชื่อว่าผู้ขาย และศิลปินผู้สร้างสรรผลงานมีสิทธิที่จะใช้ DRM ในงานของเขาได้เสมอ การใช้ DRM ในซีดีเพลงซักแผ่นไม่ใช่ความชั่ว มันเป็นสิทธิที่ผู้ขายจะขายสื่อของตนในรูปแบบใดๆ ที่คุณต้องการ ไม่ต่างจากวันนี้ถ้าผมทำเพลงที่โคตรดังขึ้นมาซักเพลง แล้วผมจะบอกว่ามีขายเฉพาะในรูปแบบแผ่นเสียง มันคงไม่ใช่ข้ออ้างว่าก็คุณไม่ทำเพลงเอ็มพีสามออกมาขาย คนทำเอ็มพีสามขายเลยไม่ผิด การละเมิดลิขสิทธิเป็นความผิดอยู่แล้วไม่ว่ามันจะเข้าท่าแค่ไหนก็ทีเถอะ แต่สำหรับค่ายเพลงส่วนใหญ่แล้ว การนำ DRM มาใช้ในทุกวันนี้ คือความผิดที่ผู้บริโภคควรเรียกร้องสิทธิของเรากลับคืนมา กรณีเหล่านี้เริ่มต้นมาตั้งแต่สมัยแผ่นวีซีดีภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง ที่มีการใส่ Trojan ทำให้คอมพิวเตอร์ทำงานเต็มพิกัดตลอดเวลาจนไม่สามารถทำงานอย่างอื่นได้ ค่าขนเอาคอมขึ้นแท็กซี่ไปซ่อมที่พันทิบคงเป็นหลายเท่าตัวของค่าแผ่นหนังอยู่มาก ความเสียหายเช่นนี้ชัดเจนจนหน่วยงานต่างๆ ไม่ควรละเลยที่จะคุ้มครองผู้บริโภคโดยให้ให้เหตุผลว่าผู้กระทำผิดทำไปเพราะต้องการป้องกันตัวเองจากการละเมิดลิขสิทธิ นี่เป็นคนละกรรมกัน (ภาษากฎหมาย) กรณีต่อมาคือการแอบๆ ใส่โปรแกรม DRM ไว้ตามแผ่นซีดีต่างๆ โดยไม่แจ้งให้ผู้บริโภคได้รับรู้อย่างชัดเจนว่าแผ่นซีดีเหล่านั้นจะมีข้อจำกัด […]