เที่ยง, ตรุษจีน, โรงพยาบาล, ทางด่วน, เกษตรศาสตร์, ตลาดนัด, กล้วยไม้, หมา, บางแก้ว, มะขาม, องุ่น, EOS5, Konica, MK
-
« Home
Contents
LewCPE's Blog
You are currently viewing the monthly archives for January 2006
Monthly Archives January 2006
เมืองสองร้อย
เมืองสองร้อย เป็นเมืองที่มีประชากรอยู่สองร้อยคนพอดิบพอดี แบ่งเป็นผู้ชายและผู้หญิงอย่างละร้อย ทุกคนมีชื่อตั้งแต่ศูนย์ถึงร้อยเก้าสิบเก้า ผู้หญิงทุกคนมีชื่อเรียงกันตั้งแต่ศูนย์ถึงเก้าสิบเก้า ผู้ชายนั้นเรียงตั้งแต่หนึ่งร้อยไปถึงร้อยเก้าสิบเก้า นางสาวศูนย์นั้นแอบมองนายศูนย์มานานแล้วเธอมองเขาด้วยความชื่นชม เธอแอบมองนายศูนย์ทุกครั้ง เมื่อเขาทำงานเขาดูเข้มแข็ง เมื่อเขายื่นมือช่วยเหลือใครสักคน เขากลับดูอ่อนโยนอย่างประหลาด นายศูนย์แอบมองนางสาวหนึ่งด้วยความพึงใจ เธอช่างอ่อนหวาน เป็นตัวของตัวเอง คงจะดีไม่น้อยถ้าได้ใช้ชีวิจตร่วมกับเธอ นางสาวหนึ่งแอบมองแอบมองนายหนึ่งพร้อมกับแอบอมยิ้ม เขาช่างดูตลก ร่าเริง ทุกครั้งที่เธอกำลังต้องการใครสักคน เขานี่ล่ะที่เธออยากให้อยู่ใกล้ๆ ……. ……. ฯลฯ เมืองสองร้อยมีสองร้อยคน ทุกคนอธยาศัยดี มีน้ำใจต่อกัน ดูเป็นเมืองที่อบอุ่น แต่คนในเมืองสองร้อยนั้นเหล่า กลับอ้างว้าง
เรียนรู้
เรื่องหนึ่งที่ผมรำคาญในสังคมไทย คือการที่เรามักจัดการปัญหาต่างๆ โดยอาศัยการคาดเดาว่าช่องโหว่ของกฏต่างๆ จะไม่มีใครไปใช้มัน เรามองอะไรง่ายๆ เช่นว่าคงไม่มีใครซื้อขายหุ้นผ่านตลาดหลักทรัพย์กันทีละเจ็ดหมื่นล้าน พี่ว๊ากคงเป็นคนดี ที่ไม่ทำใครตาย บริษัทเหล้าคงไม่มีวันเติบใหญ่ถึงขั้นจะเข้าตลาดหุ้น เราเอาภาพโดยทั่วๆ ไปมาเหมาเอาว่า เหตุการที่เราไม่อยากให้มันเกิด มันจะไม่เกิด และนั่นยังไม่แย่เท่ากับการที่เราจัดการกับสิ่งเหล่านี้เมื่อมันเกิดขึ้น สิ่งที่เราทำคือเรามานั่งแช่งคนทำ ผมไม่สนหรอกว่าเรื่องที่ผมพูดมาข้างบนมันผิดหรือมันถูก ผมไม่ใช่คนที่มีหน้าที่ตัดสิน แต่ผมมองสังคมเราแล้วสังเวทกับการแก้ปัญหา ถ้าผมคิดว่าการซื้อขายหุ้นเพื่อทำกำไรมากๆ โดยไม่เสียภาษี ซึ่งเป็นเรื่องที่ตั้งกฏไว้มานานมากๆ แล้ว มันเป็นเรื่องไม่ดี เราก็ควรมาถกกันไม่ใช่หรือว่ากฏนี้ัยังควรมีอยู่รึเปล่า…. อาจจะถึงเวลาที่เราต้องมาเข้าชื่อกันเพื่อยกเลิกหรือปรับปรุงสิทธิของคนซื้อขายผ่านตลาดหุ้นตรงนี้ ผมนึกถึงเรื่องของโรงงานเย็บผ้าในอเมริกาสมัยหนึ่งแล้วสวัสดิการแย่อย่างไม่น่าเชื่อ พนักงานถูกขังไว้ในโรงงานเพื่อไม่ให้อู้งาน กุญแจถูกล็อกจากด้านนอก โดยมีทางเข้าออกเพีัยงทางเดียว วันหนึ่งโรงงานนั้นไฟไหม้ เรื่องเศร้าคือคนงานทั้งหมดเสียชีวิต แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นคือกฏหมายคุ้มครองสวัสดิภาพพนักงาน กฏหมายความปลอดภัยของอาคาร ฯลฯ มันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายที่เราจะพลาด หรือสิ่งที่เราเคยทำมันมีช่องโหว่ ปัญหาคือเราจัดการกับสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นอย่างไรต่างหาก จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคนอเมริกันพากันสาปแช่งเจ้าของโรงงานนั้น โดยไม่เรียกร้องความคุ้มครองในอนาคต เรื่องน่าเศร้าก็คงยังเกิดขึ้นเรื่อยไป….
ความรู้สึก
เพื่อนสมัยเรียน ม. ปลายไปเป็นครู วันนี้เกิดขี้เกียจสอน เลยเรียกไปสวมบทแทนมันวันนึง อาศัยมุขเก่าๆ อย่างเวิร์ดเนี่ยแหละสอนเด็ก ตั้งแต่จัดหน้า ไปจนถึงกู้ไฟล์จาก temp (ท้ายคาบแอบสอนวิชามารอีกหน่อย…) เริ่มสอนเด็กนั่งพื้น สอนไปครึ่ง พวกไปนั่งหน้าจอโปรเจคเตอร์กันครึ่งห้อง เคยทำค่ายเด็กมาบ้าง เข้าใจอารมณ์ความซนของเด็กพวกนี้ได้ที่ ก็ฟังไปคุยไปแซวไป หมดคาบ จะกลับไปทำงาน เด็กคนหนึ่งเดินเข้ามา มืิอยื่นป๊อกกี้ให้กล่องนึง ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมเพื่อนผมมันยอมทนเงินเดือนครูจนวันนี้