ซื้อตัวนี้มาแทน AO-722 สาเหตุหลักๆ คือ 722 มันคีย์บอร์ดย่อ แล้วค่อนข้างน่ารำคาญ ตัว 756 ได้คีย์บอร์ดเต็มแล้วยังเปลี่ยนชิปเป็น Intel Pentium 867 เย็นลงมาก ความเย็นนี่ต้องให้อินเทลชนะจริง คีย์บอร์ดเต็ม ดีขึ้นเยอะ แต่คุณภาพคีย์บอร์ดรวมยังแย่อยู่มาก ความหนึบพิมพ์ลำบาก ลงวินโดวส์ 8 เพื่อฝึกใช้วินโดวส์ไปพร้อมกัน มันขยันอัพเดตมาก และอัพทีกินเวลาทำงานอย่างมีนัยสำคัญ โดยรวมก็คุ้มราคา 8xxx มีความสุขกว่า AO722 เยอะ
ผมเดินไปตาม Marina Bay ในสิงคโปร์ จุดที่เป็นสัญลักษณ์แห่งทุนนิยมมหาศาลแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จุดที่ความโลภ วัตถุ และการพนันมาอยู่รวมกันในวงกลมเล็กๆ รอบแอ่งน้ำแห่งนี้ แสงไฟสาดไปตามเมือง เข้ากับเพลงจากวงออเครสตร้าที่ถูกจ้างมาบรรเลงอัดไว้ให้เข้ากับจังหวะของแสงไฟ ไม่มีธรรมชาติ ไม่มีต้นไม้ ไม่มีความจริง แม่น้ำที่ล้อมกรอบด้วยแนวตลิ่งคอนกรีต พื้นดินที่ถูกถมด้วยงานวิศวกรรรม และแสงไฟที่ได้จากการเผาไหม้เชื้อเพลิงมหาศาล แต่นาทีหนึ่ง ผมรู้สึกว่ามันสงบและสวยงาม เราจะเรียกสิ่งเหล่านี้ว่าอะไร ความหลงไหลในทุนนิยม ความหลงไหลในวัตถุ หรือความสร้างสรรค์แห่งมนุษยชาติ เราควรจะรังเกียจมัน เราควรจะด่าว่ามันว่ามันเป็นความเลวร้าย หรือเราควรจะหยุดความเกลียดที่สร้างมาแต่หนไหน แล้วมองความงามที่สร้างสรรค์โดยเพื่อนร่วมโลกของเราเองที่ทำงานอย่างหนัก แล้วมองความสร้างสรรค์นี้ด้วยความชื่นชม เวลาผ่านไปห้านาที การแสดงจบลง ผมสงสัยกับตัวเองว่าการนั่งเครื่องบิน ขึ้นรถไฟฟ้า มาดูแสงไฟ มันก็เป็นความงามไม่ต่างจากการลุยป่า เข้าดง เพื่อไปชมน้ำตกอย่างนั้นหรือ ทุนนิยมนี่มันเหี้ยจริงๆ
ในเรื่อง Batman ภาค Nolan เราได้พบกับการ “คืนความดี” ให้กับแบตแมนในท้ายที่สุด หลังจากต้องจมกับความผิดที่ตัวเองไม่ได้ก่ออยู่ถึงแปดปี เมื่อดูเรื่องราวดำเนินไป เราอาจจะตั้งคำถามกับตัวเองว่าถ้าเป็นเรา จะทนแบบแบตแมนได้หรือไม่ เราเริ่มรู้สึกเกลียดเมืองนี้ที่ช่างใจดำกับคนที่สละทุกอย่าง จมอยู่ในความผิด คนเมืองนี้ไม่เพียงเลือกที่จะลืมความดีที่แบตแมนเคยทำ แต่กลับไล่ล่าอย่าไงลดละ แต่ในมุมหนึ่งหากเรามองกลับไป สิ่งที่ฮีโร่ทำคือการใส่ภาพอันเลวร้ายของตัวเองใส่ให้กับคนทั้งเมือง เขาเลือกเส้นทางนั้นเอง มันควรหรือที่เราจะเอามาตรความดีจากมุมที่เราอยู่ไปวัดมุมที่ชาวเมืองในเรื่องไม่มีวันได้รับรู้ ในภาพหากมองภาพเราเองเป็นผู้เสียสละ เป็นผู้รับความเลวร้ายเอาไว้ เราคงบอกมไม่ได้ว่ามันยุติธรรมสำหรับเรา แต่เราก็คงไปบอกว่าคนอื่นเลวร้ายที่มองไม่เห็นความพยายามของเราที่จะรับความเลวร้ายไว้เช่นกัน สำหรับแบตแมนแล้วก๊อตแธมผิดอะไร?
ในช่วงปีที่ผ่านมาแนวทางการฟังเพลงผมเปลี่ยนไปมาก จากการฟังเพลงของดีสนีย์ และพบว่าเพลงหลักของเรื่องมู่หลานคือเพลง Reflection และพบว่าคนร้องเพลงนี้คือ Lea Salonga เมื่อตาม YouTube ไปเรื่อยๆ จึงพบว่าเธอดังมาจากวงการละครเวทีมาก่อน เรื่องแรกที่เธอเล่นคือ Miss Saigon โดยมันเลิกเล่นไปแล้ว แต่อีกเรื่องที่ดังระดับตำนานคือ Les Miserables ผมฟังเพลงจากเรื่องนี้ไม่หยุด จนจับพลัดจับผลูได้ไปลอนดอนเข้าจริงๆ แล้วหาโอกาสไปดูมันจนได้ ฉากหลักของ Les Misérables นั้นเป็นคือกบฎเดือนมิถุนายน เป็นกบฎเล็กๆ ที่มีคนเข้าร่วมเพียงสามพันคนเพื่อเรียกร้องให้เปลี่ยนการปกครองกลับไปเป็นสาธารณรัฐอีกครั้ง หลังจากที่ฝรั่งเศสถูกปกครองด้วยระบบสมบูรณาญาสิทธิราชแบบเสรีนิยม ความเข้าใจคนไทยจำนวนมากคงเข้าใจกันผิดๆ ว่าประเทศที่ “เปลี่ยนเมื่อพร้อม” นั้นจะสามารถเปลี่ยนแปลงได้ในทันที ในความเป็นจริงแล้วแม้แต่ฝรั่งเศสเองทุกวันนี้ก็เป็นสาธารณรัฐที่ 5 การต่อสู้กันระหว่างฝ่ายนิยมกษัตริย์กับฝ่ายต้องการประชาธิปไตยในฝรั่งเศสนั้นต่างกันมากจนหาจุดร่วมไม่ได้ ผลกลายเป็นการสู้รบนองเลือด ในเรื่อง Les Misérables นั้นด้วยกำลังคนที่ต่างจากฝ่ายรัฐบาลถึงสิบเท่าตัว เพียงสามวันกบฎก็ถูกปราบจนราบคาบ จำนวนผู้เสียชีวิตนั้นต่างกันไป บางแหล่งระบุว่าประชาชนตายไปถึง 800 คนในครั้งนั้น ตัวนิยายเรื่องนี้เขียนโดย Victor Hugo ที่เป็นรอยัลลิสต์ และเปลี่ยนมุมมองทางการเมืองมาเป็นฝ่ายสาธารณรัฐในภายหลัง โดยมุมมองของเขาสะท้อนออกมาจากนิยยายที่เขาเขียน เรื่องนี้กำลังเข้าเป็นหนังเพลงปลายปีนี้ ก็รอดูกันได้ เพลงทำใหม่น่าจะฟังง่ายกว่าในละครเวทีด้วย