LewCPE's Blog

ช่วงนี้เจอประโยคเด็ด “ขอโทษที่ให้รอนาน” แล้วติดหูเป็นพิเศษ (คำใบ้ เจ้าของคำพูดเป็น geek ที่กำลังจะแต่งงาน!) มันไม่ยากนัก ที่คนๆ หนึ่งจะรู้ว่า คนสำคัญของเรา สำคัญแค่ไหน แต่มันยากกว่ามาก ที่จะรู้ว่าสำหรับเขาเราเองสำคัญแค่ไหน แม้เราจะรับรู้ แต่หลายครั้งเราเองก็ปฎิเสธมัน แม้เราจะมองเห็น แต่หลายครั้งที่เราก็แค่มองข้ามมันไป แล้วเราก็บอกกับตัวเอง ว่าเราไม่สำคัญขนาดนั้นหรอก ถ้ามีใครคนหนึ่ง ที่เขาสำคัญสำหรับคุณ และคุณสำคัญสำหรับเขา ยิ่งกว่านั้น คุณก็ตระหนักว่าคุณสำคัญสำหรับเขา และเขาก็ตระหนักว่าเขาสำคัญสำหรับคุณ รักษากันและกันไว้ให้ดีเถิด… แด่ทุกคนที่เห็นความสำคัญของกันและกัน

ตลาดอตก. หรือองค์การตลาดเพื่อเกษตรกร เป็นตลาดที่สร้างขึ้นมาเพื่อเป็นตลาดต้นแบบให้กับตลาดสดอื่นๆ ทั่วประเทศ น่าเสียดายไปหน่อยที่หลายปีหลังจากสร้างตลาดนี้ ตลาดแห่งนี้ยังคงความเป็น “ต้นแบบ” อยู่ไม่รู้คลาย ทั้งที่ตัวตลาดไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก มันต้องกลายเป็นตลาดธรรมดาได้แล้วสิ มันถึงจะสำเร็จน่ะ…. ช่างมันก่อน ประเด็นคือวันนี้ต้องไปธุระย่านที่ทำงานที่ไปอยู่ทุกวันกับที่บ้าน แต่เนื่องจากธุระไม่นานนัก เลยมีเวลาเอ้อระเหย ก็เลยพาที่บ้านไปช๊อปซะ จริงๆ แล้วจุดมุ่งหมายหลักของทริปนี้คือร้านส้มตำที่แข่งได้รางวัลอะไรสักอย่าง แต่เนื่องจากหิว เลยไม่มีการหยุดถ่ายภาพ และเมื่อวานมีน้องมานั่งบ่นเรื่องอยากกินขนมไทย (ที่มันมีอยู่หลายร้านมาก) เลยถ่ายรูปมาฝากโดยจริงๆ แล้วซื้อมาแค่ “ไม่กี่” อย่างเท่านั้น เปิดโรง เอา “อ้วน” เข้าว่า ลูกชุบ ของโปรดครับ แต่ข้าวเหนียวนี่ตัวอ้วนของแท้เลย เป็นแผง… นี่อีกแผง… ปิดท้ายอีกหน่อย (เห็นแมลงวันในรูปด้วย – -”) ร้านขนมไทยที่นี่จะมีประมาณสามสี่ร้าน แต่ที่ใหญ่ๆ คือร้านขนมไทยเก้าพี่น้อง เอาจริงๆ แล้วผมก็ไม่เคยกินเหมือนกันเพราะดูราคาแพงพอสมควร แต่เหมือนทางร้านจะเน้นจัดขนมงานแต่งงานซะหนักมาก เรื่องสวยนั้นไม่ต้องกลัวเลย เรื่องอร่อยไม่แน่ใจครับเพราะไม่ได้ซื้อ เดี๋ยวพลังงานจะเกินโควต้า ส่วนของอีกกลุ่มคือของคาวครับ ตลาดที่นี่ดีมากที่โต๊ะเก้าอี้พอเพียง และเพียงพอมาก ไม่ดีเท่าศูนย์อาหารในห้าง แต่ดีในระดับที่ว่า ถ้าตลาดแถวบ้านเป็นงี้ผมคงเดินตลาด… แต่วันนี้ก็ไม่ได้กินอะไรเลย [...]