Category Archives: personal

นึกขึ้นได้

แว๊บนึง นึกถึงเรื่องกวน มึน โฮ (เพิ่งฟังเพลง มันแนะนำมาใน YouTube) ปรากฎว่านอนๆ แล้วคิดขึ้นได้ว่ามันมีฉากถ่ายเห็นบัตรเครดิตนี่หว่า ก็น่าจะมีชื่อนางเอก   ปรากฎว่าไม่มีแฮะ :/

ถ้าเราเลือกได้

คนเรามีสิ่งที่เราเลือกไม่ได้มากมาย บางครั้งเราก็เป็นเพียงตัวแปรหนึ่งในตัวแปรนับในถ้วนแห่งจักรวาล เราพร่ำบนถึงความไม่ยุติธรรมต่างๆ มากมายในชีวิต เรารู้สึกว่าเราถูกกำหนดอย่างไม่เป็นธรรม   แต่ถ้าเราเลือกได้ เราจะเลือกได้จริงหรือ แต่ถ้าเราต้องเป็นคนเลือก เราจะแบกรับความผิดชอบจากการตัดสินใจที่เราเคยพร่ำบ่นได้จริงหรือ   และบางทีเมื่อเรามองเวลาผ่านไป เรื่องราวที่เราไม่ได้ตัดสินใจ ไม่ได้เลือก มันคงไม่ยุติธรรมกับใครสักคนบนโลกนี้   แต่บางที ความยุติธรรมที่สุดคือเราไม่ต้องแบกรับเรื่องราวทั้งหมดไว้เอง

พี่มาก พระโขนง [SPOIL]

ข้ามกาลเวลา ข้ามวัฒนธรรม ไม่มีปีพ.ศ. ความเห็นแก่ตัวคืออะไร การทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาเป็นการเห็นแก่ตัวไหม การยอมทนกับความลับที่ต้องเก็บไว้อยู่กับตัวเองเป็นความเสียสละไหม ถ้ามองการยอมทนกับความลับเป็นความเสียสละ ในมุมนี้ “พี่มาก” ยิ่งใหญ่มาก อาจจะมากกว่านางนากเอง แว๊บเดียวที่รู้ก็ตัดสินใจได้ และเก็บทุกอย่างไว้กับตัวเอง ฉากสวนสนุก เหมือนยกมาเรื่องเพื่อนสนิท เลยรู้สึกขัดใจทั้งฉาก ผมอาจจะเส้นลึกไปหน่อย แต่มุกไม่ขำมีมาเรื่อยๆ แต่โดยรวมๆ ทั้งเรื่องลืนไหลดี คนแปลกแยก เป็นแพะง่ายมาก ทั้งในหนังและโลกความเป็นจริง

ปริศนา

เพิ่งเคยดูละครของค่าย DreamBox เป็นครั้งแรกหลังจากดูของทางฝั่ง Scenario มาหลายรอบแล้ว ปริศนาเป็นนิยายที่ดูเรื่องย่อแล้วก็นึกออกว่าสร้างละครเวทีได้ดีแน่ๆ เรื่องราวของหญิงสาวที่ล้ำยุคกับชายสูงศักดิ์หัวโบราณ สร้างความ contrast ให้กับเรื่องได้พร้อมๆ กับฉากแนวพีเรียดที่ชวนฝัน มันเป็นเรื่องของผู้หญิงที่บังเอิญได้ไปเรียนสหรัฐฯ ตั้งแต่เด็ก และกลับมาเมืองไทยเมื่อโตเป็นสาว ปริศนามีความหลังหลายด้าน ทั้งพ่อที่ตายก่อนเธอเกิด ชาติกำเนิดของเธอที่ไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นลูกของพ่อจริงๆ แม่ที่แยกตัวจากครอบครัวของพ่อออกมาแล้วเลี้ยงลูกทุกคนด้วยตัวเองจนมีฐานะเพียงชนชั้นกลาง-ล่าง เรื่องราวที่ตรงไปตรงมา ปริศนาเจอคุณชายในภาพที่ไม่น่าประทับใจนัก แต่สุุดท้ายเธอและเขาก็รักกัน จากนั้นก็มีอุปสรรคเข้ามา เรื่องราวน่าสนใจหลายอย่าง ไว้ไปงานหนังสือคงไปซื้อมาอ่านอีกที หน้าโรงละครมีขายแต่ไม่ลดเลย พร้อมกับช่วงนี้อ่านหนังสือพร้อมกันอยู่หลายเล่มจนล้น เลยคิดว่าไว้ก่อนดีกว่า ส่วน production โรง M Theater เป็นโรงละคนอเนกประสงค์ที่ดูจะไม่ได้สร้างสำหรับละครเวทีเป็นการเฉพาะนัก slope ค่อนข้างน้อย ทำให้หัวบังกัน การสลับฉากของ DreamBox ยังไม่มืออาชีพเท่า Scenario แสงตอนเปลี่ยนฉากไม่มืดสนิท การจัดฉากหลายครั้งมีเสียงแปลกๆ ออกมาเยอะ และการจัดฉากไม่ทันบ่อยมาก แม้จะเนียนๆ ว่าเป็นคนใช้จัดโต๊ะก็ตามที ที่น่าทึ่งคือตัวแสดง เลือกมาค่อนข้างดีมาก ตรงบท และร้องเพลงได้ดี ตัวเพลงออกมาดีทั้งเรื่อง ไม่ค่อยมีหลุดในระดับที่กระชากอารมณ์ออกจากเรื่อง อาจจะเป็นเพราะเพลงนั้นไม่ยากมากในการไล่เสียงสูงต่ำมากๆ แต่ผมพบว่าการใส่เพลงโชว์พลังโดยที่บางทีนักแสดงไปไม่ไหว (อาจจะไหวตอนซ้อม […]