Category Archives: analysis

ราคาแห่งความจน

วันนี้ไปเดินหาอะไรกินในซุปเปอร์แถวบ้าน… เจอแชมพูลดราคาอย่างหนัก ขวดขนาดหนึ่งลิตร ลดราคาอย่างไรเหตุผล เพราะมันถูกกว่าขวด 700cc. ที่วางอยู่ข้างๆ เสียอีก ผมซื้อมาหนึ่งขวด ทั้งที่ที่บ้านยังมีใช้ไปได้อีกอย่างน้อยสองเดือน ที่บ้านผมเองมีของที่ต้องใช้เป็นประจำเหล่านี้สะสมในระดับที่ใช้งานได้เกินสามเดือนข้างหน้าเสมอๆ ทุกชิ้นล้วนซื้อมาในช่วงที่ค่อนข้างแน่ใจว่าได้ราคาต่ำสุด หลายชิ้นต่ำกว่าราคาเฉลี่ยในตลาดมากกว่าครึ่ง เมื่อกลับมามองดูต้นทุนการดำรงค์ชีวิตพื้นฐานของผมแล้ว ผมพบว่ารายจ่ายเฉลี่ยสำหรับของพวกนี้ของผมถูกมาก ผมทำเช่นนี้ได้เพราะมีทุนเพียงพอที่จะบอกว่าการซื้อล่วงหน้าเป็นเวลานาน ผมนึกถึงสัมภาษณ์นักธุรกิจคนหนึ่ง เขาบอกว่าการทำธุรกิจกับกลุ่มรายได้ต่ำคือการแบ่งขายในขนาดเล็ก แม้จะขายราคาต่อหน่วยแพงขึ้นก็ตาม แชมพูขวดหนึ่งอาจจะใช้ได้ต่อเนื่องสามเดือนเต็ม ในราคาไม่ถึงร้อย แต่คนรายได้น้อยกลับต้องจ่ายวันละ 5 บาทเพื่อใช้มัน ความจนอาจจะไม่ได้เกิดจากความพยายามสิ้นเปลืองไปทั้งหมดเสียทีเดียว ความจนอาจจะเกิดจากความไม่มี เราอาจจะรู้สึกว่าคนจนนั้นโง่ที่ได้เงินมาแล้วไปซื้อมอเตอร์ไซต์ นั้นเป็นเพราะเราอยู่ในเมืองที่มีระบบขนส่งมวลชนซับซ้อนและครอบคลุม เราอาจจะไม่คิดอย่างนั้น ถ้าทุกครั้งที่เราต้องการเข้าตัวจังหวัด มันหมายถึงการเหมารถกระบะในหมู่บ้านออกไปครั้งละ 300 บาท การสิ้นเปลืองกับสิ่งที่ไม่ใช่ปัจจัยกลายเป็นเรื่องสมเหตุสมผลในทันที ผมมองขวดแชมพูแล้วแอบคิดในใจ ว่าถ้าคนที่ต้องซื้อซองละห้าบาท เขาสามารถซื้อแชมพูขวดนี้ไปแล้วค่อยๆ จ่ายตามราคาพร้อมดอกเบี้ยได้ ชิวิตเขาคงดีขึ้นไม่น้อย

ATM #2

จบเรื่องหนังไปแล้ว กลับมาเรื่องความคิดอีกที หนังสะท้อนค่านิยมของไทยโดยรวมๆ สาวไทยต้องแต่งงานก่อน 30 ที่จริงแล้วสังคมยุคใหม่คงไม่ได้สนใจเรื่องแต่งงานก่อน 30 กันจริงๆ แล้ว แต่มันสะท้อนมาจากค่านิยม แต่งงานคือมีลูก น่าสนใจมากว่าค่านิยมแบบนี้กำลังกดดันให้สาวๆ ในเมืองกรุงเลือกที่จะ “ไม่แต่งแม่งเลย” (อ่านจาก economist) เส้น 30 คือ barrier ของสังคมที่กำลัง crash กันระหว่างรุ่น รุ่นใหม่: การมีลูกเป็น optional, ทำงานทั้งสองคน, ดูแลกันและกัน ไม่ใช่ให้ใครเอาใจใคร กับ รุ่นก่อนหน้า: ต้องมีลูก (ซิ), คนนึงหาเลี้ยง อีกคนดูแลบ้าน, ชั้นทำให้ลูกชายชั้นมาอย่างดี เธอมาก็ต้องทำได้เท่ากัน การ crash กันแบบนี้สะท้อนออกมาในหนังอีกหลายต่อหลายเรื่อง ไอ้ประเภท 30+ ทั้งหลายนั่นล่ะ ไอ้ที่ว่า crash กันนี่บางทีก็อยู่ในคนๆ เดียว อย่าแปลกใจถ้าแฟนหนุ่มบางคนงงๆ ว่าจะวางตัวยังไงกับแฟนดี จะให้ทำงานด้วยกันดีมั๊ย หรือจะให้อยู่บ้าน หรือที่บ้านจะว่ายังไง ภาวะงงๆ นี่ก็ออกมาในหนังอีกเหมือนกัน (งงสองต่อเพราะผู้หญิงเงินเดือนดีกว่า […]

แนวคิดส้นตีน

มันมีแนวคิดอย่างหนึ่งฝังรากมานานในประเทศไทย เป็นแนวคิดปลูกฝังกันมา จนเป็น “แนวคิดส้นตีน” อยู่ในประเทศนี้ เอามันไม่ออก “เรื่องแค่นี้ทำไม่ได้ แล้วเรื่องอื่นจะไปทำอะไรได้” นี่คือความส้นตีนสุดยอดในตรรกะของสยามประเทศ เป็นแนวคิดที่ห้ามพิสูจน์ เป็นแนวคิดที่พูดไปถูกมั๊ยไม่รู้ แต่คนพูดดูยิ่งใหญ่ (อาจจะเพราะใช้ส้นตีนคิดมา) คัดลายมือให้ดียังทำไมได้ แล้วจะไปทำอะไรได้ ตัดผมให้เรียบร้อยยังทำไม่ได้ แล้วจะไปทำอะไรได้ ใส่เครื่องแบบให้ถูกต้องยังทำไม่ได้แล้วจะไปทำอะไรได้   แนวคิดส้นตีนนี้ถูกใช้อธิบายความเลวร้ายของสังคมได้อย่างอัศจรรย์ คุณอาจจะเห็นคำอธิบายว่าทำไมเด็กไทย ไม่มีความคิดสร้างสรรค์ เพราะเด็กรุ่นใหม่มันไม่ได้เรื่อง มันไม่อยู่ “ในร่องในรอย” เหมือนคนสมัยก่อน (ที่ก็ไม่ได้มีความคิดสร้างสรรค์อะไรมากมาย) คนที่อุปโลกตัวเองว่าผ่านน้ำร้อนมาก่อน จะพร่ำพรรณนาว่าในสมัยตัวเองนั้น ทุกคนล้วนอยู่ในวินัย ไม่มีใครถามว่าไอ้ที่บอกว่า “เรื่องแค่นี้” มันส่งเสริมให้สังคมไปถึงจุดหมายได้อย่างไร ทุกคนอธิบายเพียงว่ามันเป็นเรื่องเล็กๆ ผ่านไปไม่ยากหรอก อย่าไปตั้งคำถามกับมันสิ แล้วจะผ่านมันไปเอง   ส้นตีนเถอะครับ

ย้าย Host

ส่วนใหญ่คนอ่านบล็อกผมคงอ่านผ่าน Feed กัน แต่ถ้าใครไม่รู้ ก็มาบอกว่าผมย้ายโฮสต์แล้วครับ ผมย้ายโฮสต์ทั้งที่มีสัญญาเหลืออยู่อีกประมาณปีกว่าๆ ทั้งโฮสต์และโดเมน แต่กรณีที่เจอน่าจะเป็นกรณีที่น่าเก็บไปคิดพอสมควร ผมเลือกโฮสต์ของผมเองหลัง Blognone นานพอสมควร ในตอนนั้นเลือกโดยอาศัยบทเรียนจาก Blognone มาบ้าง ที่สำคัญคือเลือกคนที่ทำกิจการแนวนี้จริงๆ เพราะ Blognone ช่วงแรกประสบปัญหาผู้ให้บริการเกิดอาการไม่อยากทำต่อกันดื้อๆ การเลือกครั้งนั้นแม้จะเลือกถูกเข้าว่าพอสมควร แต่ก็เลือกผู้ให้บริการเป็นบริษัทดูมั่นคงดี และมีกิจการหลักเป็นผู้ให้บริการโฮสต์ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรใช่ไหมครับ? จริง ไม่มีปัญหาอะไรเท่าใหร่ในช่วงปีที่ผ่านมา แต่แล้วก็เกิดปัญหาขึ้นสองครั้งเมื่อเว็บผมโดนแฮกเอาไฟล์ pirate มาวาง ประจวบกับวันดีคืนดีผู้ให้บริการก็จะอัพเกรดเซิร์ฟเวอร์พอดี ปัญหาแรกผ่านไป โดยทางโฮสต์โทรแจ้งว่า limit ใกล้เต็ม (น่าประทับใจมาก) แต่เมื่อถามถึงอาการลึกกว่านั้น ก็ไม่มีคำตอบใดๆ นอกจากให้ไปดู log เอาเอง… ผมแก้ปัญหาแรกไปได้ ต่อมาคือความผิดพลาดเมื่อ ทางโฮสต์แจ้งว่าผมไม่ได้ใช้บริการโดเมนกับเขา ทำให้ย้ายโดเมนให้ไม่ได้ ความคิดที่ว่าซื้อที่เดียวปัญหาจะได้น้อยๆ นี่สูญสลายมาก นี่เป็นประเด็นแรก ปัญหาทุกอย่างแก้ไขได้ แน่นอน…. ทุกครั้งที่ผมส่งอีเมลไปติดต่อเพื่อแก้ไข ทางโฮสต์เดิมนั้นให้บริการดีมาก ไม่เคยมีเมลไหนผมถูกตอบกลับโดยใช้เวลานานกว่าครึ่งชั่วโมงเลย แต่น่าสนใจมากว่าผู้ตอบนั้นสลับเพศแทบทุกครั้งไป ความสนุกของเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่ออีเมลประมาณหนึ่งในสี่เป็นการทวนปัญหาเดิมใหม่ทั้งหมด!!! ผมเริ่มคิดในใจ “WTF!!!” อีเมล […]