[ถังขยะ] - ที่นี่มีถังขยะสาธารณะน้อยนะ บางทีก็ต้องเดินถือนานหรือว่าไปเจอเต็มก็มีบ่อยเหมือนกัน (ไม่รวมจุดทิ้งขยะตามครัวเรือน หรือสถานที่สำคัญต่างๆ เช่น มหาวิทยาลัย)

[การขับรถ/เข้าแถว] - คนที่นี่ถึงแม้จะขับเร็วกัน แต่ก็ปฎิบัติตามกฏจาราจรกัน บางทีก็อาจจะแลดูแล้งน้ำใจไปบ้าง - การหาที่จอดรถเป็นเรื่องใหญ่มาก (โดยเฉพาะช่วงหนาแน่น) - ธรรมเนียมก็เข้าแถวก็พบเห็นได้ทั่วไป ขึ้นรถเมล์ สั่งอาหาร

[ป้ายจราจร] - มีบอกทุกแยก แต่บางทีแยกใหญ่บางแยกมีป้ายเยอะเกินไป ทำให้เกิดความสับสนได้ (บางสี่แยะมีป้าย duplicate สามสี่อัน) - พวกซอยก็ไม่มีป้ายบ้างหรือมีพวกป้าย Stop - ที่นี่เกือบทุกแยกมีสัญญาณไฟสำหรับคนเดินเท้าข้ามถนน - ที่นี่เวลาข้ามถนนไม่ต้องพะวงเรื่องมองซ้ายมองขวาแบบเมืองไทย - ถ้าเห็นมีคนข้ามอยู่ปกติรถก็จะหยุดรอจนกว่าจะข้ามเสร็จ (ตรงจุดนี้ออกแนวมีน้ำใจอยู่ เพราะว่าหลายครั้งที่เจอว่ารถเลี้ยวนั้นไม่ได้รอคนข้ามแต่อย่างใด) - ส่วนป้ายห้ามจอดนี่ถ้ามีใครฝ่าฝืนเจ้าหน้าที่ก็มาแจกใบสั่งกันได้เร็วมาก

[รถไฟฟ้า] - คนที่นี่นิยมใช้รถยนต์ส่วนตัวกันมากกว่า คนใช้รถไฟฟ้าเลยดูบางตา - ขบวนค่อนข้างเก่าและสกปรก - รถไฟฟ้าที่นี่ใช้เครื่องขายตั๋ว และตรงทางเข้าชานชลาก็ไม่ได้มีเครื่องกั้นอะไร - เจ้าหน้าที่รถไฟฟ้าแทบไม่มาปรากฏตัวให้เห็นเลยในแต่ละการเดินทาง (แต่ก็นั่นละ เพราะว่ารถไฟฟ้าที่นี่ไม่ได้เป็นอันหลัก, ถ้าเป็น New York มีเจ้าหน้าที่คอยให้บริการเยอะเหมือนกัน)

[รถเมล์] - ที่นี่คนใช้รถเมล์เยอะ ขึ้นไปแต่ละครั้งมีโอกาสที่คนจะแน่นสูง - ที่น่าชื่นชมคือรถเมล์เค้าทำรองรับคนพิการที่ใช้รถเข็น ทำให้มีคนพิการนั่งรถเข็นสามารถใช้บริการรถเมล์ได้ (และเจอได้บ่อยๆด้วย) - รถเมล์ที่นี่ค่อนข้างตรงเวลา - คนขับขับเร็ว - รถจะเปิดประตูให้คนลงเฉพาะจอดป้ายรถเมล์เท่านั้น - ไม่มีกระเก๋ารถเมล์, คนขับมีหน้าที่ดูผู้โดยสารชำระเงินตรงเครื่องที่อยู่ประตูหน้า