LewCPE's Blog

Comments 13

1. pawinpawin wrote:

   คำตอบสั้นๆ ง่ายๆ คือ มีเงินพอ สำหรับทุกคน แต่ไม่ใช่ทุกอย่างสำหรับทุกโรคครับ Universal coverage is mainly for preventing catastrophic expenditure on illness.

   Posted 08 Feb 2009 at 5:55 pm ¶
2. elixer wrote:

   จริงๆ แล้วการเก็บเงิน 30 บาทนี่ถูกยกเลิกมาตั้งแต่ช่วงปลายปี 49 แล้วครับ การไม่เก็บ 30 บาทนี่ทำให้ direct cost ของคนไข้หมดไป แต่ indirect cost ยังอยู่ (ค่าเดินทาง ค่าเสียโอกาสในการทำงาน) แต่มันก็ไม่มีผลมากเท่าไหร่กับผู้ป่วยสูงอายุส่วนใหญ่ที่ไม่ได้อยู่ไกลโรงพยาบาลมากนะ ทำให้ผู้ป่วยกลุ่มนี้เห็นโรงพยาบาลเหมือนร้านยาที่แจกยาฟรีเหมือนเรื่องที่หมอแมวเขียนในบล็อกเรื่องนี้เลยครับ http://mor-maew.exteen.com/20090208/www-www

   Posted 08 Feb 2009 at 9:35 pm ¶
3. lewcpe wrote:

   elixer: คำว่ารัฐบาลที่แล้วนี่ผมหมายถึงรัฐบาลสุรยุทธ์ล่ะครับ (ก่อนการเลือกตั้ง)

   เรื่องหาหมอเล่นๆ นี่ผมได้ยินมาเยอะเหมือนกันครับ ตามอีสานจะมีอาการ “หายใจไม่อิ่ม” กันบ่อยเลย ทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรหรอก ป้าแก่แล้วก็เท่านั้น

   Posted 08 Feb 2009 at 10:49 pm ¶
4. ABZee wrote:

   ผมมีความเห็นด้านการศึกษาแบบหักดิบไปเลยคือ ถ้าต้องการลดความเหลื่อมล้ำ โดยเฉพาะในประเด็นชุดนักเรียนฟรีปีละสองชุดที่กำลังมีปัญหากันอยู่นี่ ผมเห็นว่าควรยกเลิกชุดนักเรียนไปเลย แล้วเอางบส่วนนี้ไปขยายโอกาสทางการศึกษาเช่นการใช้คอมพิวเตอร์ อินเตอร์เน็ต และพื้นที่กิจกรรมอิสระ

   แต่เข้าใจว่าคงมีคนไม่เห็นด้วยเยอะ อาจเพราะเรามีปัจจัยอื่นๆที่สำคัญไม่แพ้ความรู้และการศึกษา ?? (ขนบธรรมเนียม มารยาท)

   Posted 09 Feb 2009 at 1:59 am ¶
5. lewcpe wrote:

   ABZee: เห็นด้วยเรื่องชุดนักเรียน และจริงๆ แล้วยิ่งเห็นด้วยถ้าเป็นชุดนักศึกษา

   ปัญหาสำคัญคือเงินในระบบตรงนี้มันมากมายมหาศาล อยู่ดีๆ ไปตัดทิ้งนี่คงเสียผลประโยชน์กันเยอะใช้ได้

   Posted 09 Feb 2009 at 12:28 pm ¶
6. udom wrote:

   เรื่องไปหาหมอแล้วไปรับยาเปรียบเสมือนหนึ่งเป็นร้านขายยานั้น ขอยืนยันว่าจริงนะครับ เพราะคุณหมอประจำคลินิกที่ผมไปหาประจำ แล้วแกก็ประจำอยู่ รพ.รัฐบาล แกเจอขนาดที่ว่าคนไข้เพิ่งออกจาก รพ. แล้วเอายาไปแจกคนแถวๆ นั้นเลยก็มี

   Posted 10 Feb 2009 at 11:07 am ¶
7. mamee wrote:

   คนสุดท้ายแล้วมั้ง ขอแจมยาวๆ

   • จะให้เอกชนลงมาแข่งอย่างเดียวแล้วดีที่สุดผมก็ไม่เห็นด้วยทั้งหมดนัก ถ้ารัฐมีศักยภาพที่ดีและเอกชนไม่สามารถสร้างมาตรฐานที่น่าพอใจได้ รัฐก็น่าลงสนามเพื่อทำให้ดูเป็นบรรทัดฐาน มาตรการนี้ผมเรียกของผมว่า ‘บริษัทรัฐบาล’ เช่นอาบูดาบีของดูไบ หรือเทมาเส็กของสิงคโปร์ เป็นต้น แต่ผู้นำต้องชาญฉลาดและซื่อสัตย์พอสมควร

   • การประกันหลักประกันพื้นฐานตัวอย่างมีให้ศึกษาแทบทั้งยุโรป แต่เรามันไม่ครอบคลุม ลงเป็นจุดๆจนดูเหมือนเป็นประเทศสังคมนิยมไปทุกวัน

   • เพื่อนผมเป็นหมอชอบบ่นว่าโรคสำออยมันเยอะเหลือเกินจึงไม่ควรให้ฟรี ภาษีเหล้าบุหรี่ก็ยังต่ำเกินไป เห็นวงจรแล้วสลดใจ บริษัทสุราจ่ายให้นักการเมืองแต่มีรายได้จากการขายประชาชน ประชาชนเจ็บป่วยรักษาใช้งบรัฐบาล สรุปแล้วรัฐขาดทุน บริษัทสุราจึงถือเป็นการลงทุนระยะยาวที่มีแต่กำไร กัดกร่อนคลังอย่างเงียบๆ

   • การศึกษาก็ไม่ควร 12 ปี เพราะ 9 ปีก็เพียงพอ งบอีก 3 ปีเอาไปส่งเสริมมันสมองของประเทศที่มีประมาณ 30% ดีกว่าเอาไปหว่านลงกับคนที่เหลือราว 70% ที่ไม่มีศักยภาพที่จะผลักดันเศรษฐศาสตร์ระดับมหภาคได้คุ้มค่าเท่าทุนที่ลงไป

   เขียนซะเหมือน blog ตัวเองเลยผม

   Posted 12 Feb 2009 at 1:02 am ¶
8. 7 wrote:

   อืม คิดเหมือนกันเรื่องเอกชน และสมบัติชาตินะ ให้รัฐทำเรื่องที่ถนัดดีกว่า อย่างเรื่องบังคับใช้กฏหมาย เรื่องการแข่งขัน การกิจการต่างๆ ยังไงเอกชนก็เก่งกว่ารัฐแน่ๆ ผมไม่เชื่อเรื่องรัฐทำกิจการแล้วจะซื่อสัตย์มีประสิทธิภาพมากกว่าเอกชนด้วย มันเห็นๆกันอยู่

   Posted 16 Feb 2009 at 4:19 am ¶
9. kowito wrote:

   เร์่องโรคสำออยนั้นว่ากันไม่ได้ อาการหลายอย่างเกิดจากการที่หมอ ไม่มีเครื่องไม้เครื่องมือ ความพร้อม เวลา หรือความใส่ใจมากพอที่จะตรวจ มะเร็งหลายชนิดสังเกตุได้ยาก ต้องอาศัยความใส่ใจในรายละเอียด และเครื่องไม้เครื่องมือที่พร้อม คนที่ไปหาหมอบ่อยๆ โอกาสตรวจเจอก็จะเยอะกว่า นั่นหมายถึงโอกาสในการรักษาที่มากกว่า โอกาสรอดก็เสูงกว่า ส่งผลให้คุณภาพชีวิตดีขึ้น

   Posted 16 Feb 2009 at 11:59 am ¶
10. lewcpe wrote:

    kowito: ผมมองในมุมกลับ ในฐานะที่บ้านเราเป็นประเทศยากจน ด้อยพัฒนา หมอหนึ่งคนต้องตรวจไข้กว่า 200 คนต่อวันในพื้นที่ห่างไกล การที่เรามีโรคสำออยเยอะๆ แทนที่จะไปเพิ่มโอกาสเจอโรคประหลาด (ซึ่งไม่น่าเจอหรอก และไม่มีหลักฐานอะไรที่บอกว่าการหาหมอบ่อยๆ โดยไม่มีอาการสนับสนุน จะช่วยให้เจอได้) แต่เป็นการไปเบียดเบียนคนไข้ที่ต้องการการเอาใจใส่สูงๆ ลง

    นับเป็นความเห็นแก่ตัวอย่างหนึ่ง

    Posted 16 Feb 2009 at 1:42 pm ¶
11. lewcpe wrote:

    mamee: ในเคสของเทมาเส็กนั้น ผมเข้าใจเอาเองว่ารัฐต้องมาทำเพราะสิงค์โปร์เองยังมีขนาดเศรษฐกินไม่ใหญ่พอที่จะตั้งกองทุนระดับข้ามชาติใหญ่ๆ ได้

    อันนี้เอกชนทำไม่ได้ หรือทำได้น้อยรายจนไม่เกิดการแข่งขัน รัฐก็ทำไป ไม่ว่ากันครับ

    แต่อย่างบ้านเรา โทรศัพท์นี่รัฐจะไปทำทำไม? รถตู้นี้ประสิทธิภาพดีกว่ารถเมลมหาศาล แถมทำกำไร แต่เราก็ยังต้องเลี้ยงขสมก

    Posted 16 Feb 2009 at 1:45 pm ¶
12. pawinpawin wrote:

    “kowito: ผมมองในมุมกลับ ในฐานะที่บ้านเราเป็นประเทศยากจน ด้อยพัฒนา หมอหนึ่งคนต้องตรวจไข้กว่า 200 คนต่อวันในพื้นที่ห่างไกล การที่เรามีโรคสำออยเยอะๆ แทนที่จะไปเพิ่มโอกาสเจอโรคประหลาด (ซึ่งไม่น่าเจอหรอก และไม่มีหลักฐานอะไรที่บอกว่าการหาหมอบ่อยๆ โดยไม่มีอาการสนับสนุน จะช่วยให้เจอได้) แต่เป็นการไปเบียดเบียนคนไข้ที่ต้องการการเอาใจใส่สูงๆ ลง

    นับเป็นความเห็นแก่ตัวอย่างหนึ่ง”

    เห็นด้วย 100% แทนที่จะเอาเวลาไปเสียกับคนไข้ที่กำลังจะตายกลับต้องมานั่งเสียเวลากับคนที่กลัวตายตลอดเวลาแต่ไม่ตายซักที

    Posted 19 Feb 2009 at 11:31 pm ¶
13. Golf wrote:

    ติดตามอ่านของคุณ lew เป็นประจำคับ

    วันนี้เขียนสนุกเป็นพิเศษ

    Posted 20 Feb 2009 at 8:37 am ¶

Trackbacks & Pingbacks 1

1. From Virtual Economics: ทางออกของทุนนิยม? » LewCPE's Blog on 21 Feb 2009 at 11:28 pm ¶

   [...] ผมเขียนเรื่องนี้ต่อจากตอนที่แล้วในการแสดงความเห็นทางด้านเศรษฐกิจ ซึ่งในเวลาใกล้ๆ กันคุณ bow_der_kleine ซึ่งเขียนบล็อกแบบนานๆ ทีเหมือนผมก็เขียนเรื่องใกล้ๆ กันขึ้นมา ผมเลยเขียนบล็อกนี้โดยตั้งใจที่จะต่อจากทั้งสองอัน [...]

Post a Comment