ขอยกมาอันก่อนมาแปะนะครับ …เพราะผมก็เขียนไว้เหมือนกัน …จริงความเห็นต่าง ๆ คงไม่มีอะไรต่างกัน และผมว่าเราสามารถเข้าใจความรู้สึกต่าง ๆ (เบื่อ, เซ็ง, ชอบ, เกลียด ฯลฯ) ได้ครับ เนื่องจากสถานการณ์มันตึงเครียด ไม่ได้มีเจตนาจะโจมตีน้องเขา

การพยายามวิเคราะห์สถานการณ์ที่เกิดขึ้น ดีทั้งนั้นครับ เรื่องการอย่าละทิ้ง “หน้าที่การงาน” ของตนเอง ก็ไม่มีอะไรผิด แต่ที่ผมอยากสื่อ ก็คือ อาจมีความคลาดเคลื่อนอยู่บ้าง…หรือเปล่า ? ในการให้ ความหมาย กับคำว่าสิทธิ และหน้าที่ ในระบอบประชาธิปไตย ในข้อเขียน ซึ่งแน่นอน อาจก่อให้เกิดความเข้าใจกันไปอีกอย่างหนึ่งของ “ผู้อ่าน”

ผมอยากแชร์ความเข้าใจ (ของผมดู) ถ้าคิดว่าเข้าท่าก็จะดีใจ แต่หากพิจารณาแล้ว คิดว่า ในนั้นก็ไม่ได้มีอะไรคลาดเคลื่อนนี่ ถูกต้องดีทุกอย่าง ผมก็คงไม่มีอะไรจะเสนอต่อ

ผมเห็นด้วยกับกระบวนการเกลียดทักษินในกรอบมาโดยตลอด ตอนนี้ที่เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง ออกมาเขียนหนังสือรู้ทันทักษิณนั้นผมไม่ได้อ่านหนังสือเล่มนั้น แต่ในใจคิดว่า “เออ ก็ดีเหมือนกันที่มีความเห็นหลายๆ ด้าน”

แต่สิ่งที่ผมเห็นในวันนี้คือความเกลียดที่นับวันเริ่มอธิบายไม่ได้เข้าไปทุกขณะว่าเกิดจากอะไร วันนี้เป็นครั้งแรกๆ ที่ผมพูดแย้งกับเพื่อนคนหนึ่งที่เกลียดสมัคร เพราะ “หน้าตา”

ประเทศชาติเรากำลังเลือกผู้นำกันจากความรู้สึกในแง่ของหน้าตา!!! หล่อมากควรเป็นนายก?

ในวันนี้เองการใช้เหตุผล ซึ่งโดยปรกติแล้วควรเป็น protocol ตรงกลางเพื่อหาข้อยุติระหว่างความเชื่อและความคิดเห็น ตลอดจนมาตรฐานที่แตกต่างกัน กลับได้รับการดูแคลนว่า “เป็นเหมือนหุ่นยนต์”

เกิดอะไรขึ้นกับสังคมไทยกัน?

1. เห็นด้วยกับประเด็นไม่ควรละเลย “หน้าที่” ของพลเมือง แต่คำถาม ก็คือ หากบรรดาพลเมืองที่ไปร่วมชุมนุมกับ พธม. ย้อนกลับมาว่า ที่ผม/ฉันมาร่วมชุมนุมอยู่นี่ ผม/ฉัน ก็ยังทำงานประจำอยู่นะ ทำหน้าที่ ทำเงินให้ประเทศ ทำทุกอย่าง แต่ ได้เจียด (บางคนเรียกว่า “สละ”) เวลามานั่งประท้วง เรียกร้องให้รัฐบาลโกง (ในสายตาฉัน) ออกไป

เราจะตอบคำถาม เรื่อง ละเลย “หน้าที่” ตามที่เขียนในข้อเขียนนี้ ได้ว่าอย่างไร ?

1. สำหรับคำถามในข้อหนึ่งที่ผมยกนั้น ไม่ใช่บทสรุปของผมนะครับว่า “ผมเห็นด้วยกับการชุมนุมในยุคนี้ของ พธม” เพียงแค่อยากชี้ให้เห็นว่า มีอะไร “คลาดเคลื่อน” เกิดขึ้นหรือเปล่า ? ในความเข้าใจ เกี่ยวกับ “หน้าที่” และ “สิทธิ” ในระบอบประชาธิปไตย ในข้อเขียนนี้

สิ่งที่ พธม. ทำอยู่ในขณะนี้ ไม่มีใคร ปฎิเสธหรือควรปฎิเสธได้เลย ว่า “สร้างความเสียหาย” ให้กับประเทศมากมายแค่ไหน แต่…ต้นเหตุแห่งความเสียหาย และ ประเด็นที่ควรตำหนิอย่างยิ่ง ไม่ใช่เขาไม่ปฏิบัติ หรือ ละเลยหน้าที่ (เช่น กลับไปทำการทำงาน ฯลฯ) ของตัว แต่เป็นเรื่องว่า พวกเขาเหล่านั้นกำลัง “ใช้สิทธิเกินส่วน” (ภาษากฎหมาย) หรือ ภาษาธรรมดา ๆ ก็คือ พวกเขา “ใช้สิทธิ” โดยไม่สนใจ “หน้าที่ที่ต้องไม่ละเมิดสิทธิ” ของคนอื่น ๆ ด้วย ต่างหาก (ใช้คำว่า “หน้าที่” เหมือนกัน แต่ ความหมายคนละแบบ)

ยิ่งถ้ายกเรื่องนี้ ไปเชื่อมกับประเด็น สิทธิ และหน้าที่ ของพลเมือง ในระบอบประชาธิปไตย (อย่างที่ในข้อเขียนนี้ยก) ด้วยล่ะก็ อาจกลายเป็นเรื่อง “ตรงข้าม” กับข้อเขียนไปเลยก็ได้นะครับ กล่าวคือ คนที่ไปร่วมกับ พธม. ไม่เพียงใช้ “สิทธิ” ของเขาเท่านั้น แต่เขากำลังทำ “หน้าที่” ในการ “ตรวจสอบ รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง” ด้วยการ “ประท้วง ชุมนุม เรียกร้อง” ด้วย ซึ่งนั่น ถือเป็นอีก “วิธีการหนึ่ง” ที่ระบอบประชาธิปไตยยอมรับ นอกเหนือจาก “การเลือกตั้ง” ในคูหา

อนึ่ง โปรดอย่าคิดว่า ผมสับสน หรือจะเอายังไงแน่ สิ่งที่เขียนนั้น ไม่ได้ “ขัดกันเอง” ขอสรุปให้ชัดเป็นข้อย่อยอีก ดังนี้

1.) พธม. กำลังใช้ สิทธิ กำลัง ปฏิบัติ หน้าที่ โดยหน้าที่ในที่นี้ หมายรวมทั้ง หน้าที่การงานของตัวเอง (คือ ยังไม่ไดลาออกจากงานมานั่งประท้วงอย่างเดียว) และ หน้าที่ในฐานะพลเมืองในระบอบประชาธิปไตย (ตรวจสอบ จับตารัฐบาล)

2.) แต่ การใช้ทั้ งสิทธิ และหน้าที่ของ พธม. ณ เวลานี้ มีลักษณะเป็นการใช้ที่ “เกินกว่า ส่วนของตัวเอง” ที่แย่ยิ่งกว่า คือ เขากำลังละเมิด “สิทธิ และหน้าที่” ของคนกลุ่มอื่น โดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย และด้วยวิธีการที่ไม่สามารถยอมรับได้ตามครรลองประชาธิปไตยปกติ ยังผลให้ประเทศเสียหายมากน้อย ตามแต่จะมอง

….ด้วยการอธิบาย ให้อยู่บนหลักการ และพื้นฐานนี้ เราจะเข้าใจได้ทันทีนะครับว่า หากมีคน (กลุ่มอื่น) ใช้สิทธิ และหน้าที่ แบบเดียวกันกับ พธม. แต่ เคารพสิทธิคนอื่น ใช้วิธีต่างกันกับ พธม. ไม่ใช้ความรุนแรง ไม่เร่งร้อน ไม่บุกยึด และไม่อีกหลาย ๆ อย่างแบบที่ พธม. ทำอยู่ เหล่านั้น ต้องถือว่าเป็นการกระทำที่ครบทั้ง สิทธิ และหน้าที่ ซึ่งนั่น ไม่ถือเป็นเรื่องที่น่า “ตำหนิ” ใด ๆ เลย

ปล. 1 ผมอ่าน ข้อเขียนนี้แล้ว ใจหนึ่ง นึกชื่นชมน้องเขานะครับที่พยายามคิด วิเคราะห์ สถานการณ์ที่เกิดขึ้น แสดงว่าเขาสนใจเรื่องบ้านเรื่องเมือง แต่ใจหนึ่ง ก็ชวนให้นึกถึงคนรู้จักคนหนึ่ง ที่มักบ่น (บางทีด่า) กับผมด้วยความเซ็ง เสมอ ๆ เมื่อเขาต้องเสียเวลาไปไม่ทันนัดกินข้าวกับเพื่อนเพราะ “รถติด” เนื่องจาก มี “ชาวบ้าน” มานั่งประท้วงรัฐบาล เรียกร้องให้ “แก้ปัญหาปากท้อง” ของพวกเขาเหล่านั้น

ปล. 2 โดยส่วนตัว ผมกลับมองว่า คนที่ออกมาทำหน้าที่ถ่วงดุลย์ ตรวจสอบรัฐบาล (ด้วยวิธีการถูกต้อง และไม่ละเมิดคนอื่น) ตามระบอบประชาธิปไตยบ้าง อาจจะน่าชื่นชม กว่า คนที่ไม่เคยสนใจปัญหาบ้านเมือง ไม่สนใจปัญหาปากท้องคนอื่น เอาแต่ทำงานหาเงินเพื่อความสุขของตัวเอง ก็เป็นได้นะครับ

อนึ่ง ที่ผมใช้ประโยคแบบี้ ก็เพราะต้องการบอกว่า คนพวกหลังนี้ เราก็ตำหนิเขาไม่ได้เหมือนกัน เพียงแต่ ไม่มี “คำชื่นชม” ให้ ก็เท่านั้นเอง

ปล. 3 ประเด็นเล็ก ๆ อีกอันหนึ่งในข้อเขียน ที่อาจทำให้ความเข้าใจความคลาดเคลื่อนอีกอัน ก็คือ เงื่อนไข ร้อยแปดพันเก้า ที่ พธม. ยกมาไล่รัฐบาลสมัคร รวมทั้งปัญหาชาติที่เกิดขึ้นทุกวันนี้ (รวมทั้ง ช่วงหลายปีที่ผ่านมา) ไม่ได้มีแค่ “ปัญหาเศรษฐกิจประเทศ” ไม่ดีเเหมือนประเทศอื่น ๆ เขา อย่างเดียวนะครับ มันมีเรื่องซับซ้อนกว่านั้นอีกมากทีเดียว …

พูดแบบนี้ ก็หมายความว่า ใช่ว่าเศรษฐกิจประเทศเราดีแล้ว จะไม่มีการประท้วงแบบนี้…เสียเมื่อไหร่กัน :P

ยกตัวอย่าง คนเยอรมันส่วนใหญ่ซ่อมบ้านเป็น สร้างบ้านเองก็ได้ ส่วนหนึ่งเพราะค่าแรงแพง ผิดกับคนไทยนะครับ ที่วิศวกรไฟฟ้าที่จบจากมหาวิทยาลัยมีชื่อยังไม่รู้ว่าปลั๊กไฟมีไฟแค่ รูเดียว อีกรูเอานิ้วจิ้มเล่นได้

ประเทศที่เจริญแล้วต้องเติมน้ำมันเอง ไม่มีคนคอยบริการ แล้วต้องเดินไปจ่ายเงินที่ เคาท์เตอร์ เพราะค่าแรงแพงอีก

เนื่องจากค่าแรงแพง ความรู้พื้นฐานของคนทั่วไปต้องดี เพราะต้องทำอะไรเองหมด ทฤษฎี สองสูงของใครบางคนจึงไม่เพ้อเจ้อ ถ้าต้องการให้ชาติเจริญทางวัตถุ

มีนักกฎหมายคนหนึ่งพูดถึงรัฐธรรมนูญที่มีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขและสามารถทำงาน บริหารได้โดยตรง (ซึ่งใช้กันในอังกฤษ เยอรมัน สมัยแรกเริ่ม แต่ไม่มีในตำราไทย) ซึ่ง เห็นว่ากษัตริย์ทรงนำมวลชนได้ ดังนั้นการพัฒนาอะไรโดยกษัตริย์ผ่านกระบวนการบริหาร โดยรัฐบาลโดยตรงย่อมทำได้ง่ายกว่ารัฐบาลประชาชน หมายถึงกษัตริย์ต้องผ่านกระบวน การรัฐสภาเหมือนกัน ไม่ใช่การแต่งตั้งหรือรัฐบาลพระราชทาน นักกฎหมายคนนั้นกล่าวว่า การทำเช่นนี้จะทำให้การเปลี่่ยนแปลงเข้าสู่ระบอบประชาธิปไตยเร็วขึ้น โดยยกตัวอย่าง ญี่ปุ่นที่ยกเลิกซามูไรพร้อม ๆ กับไทยเลิกทาส แต่ญี่ปุ่นเจริญเร็วกว่าเรามากเพราะ elite ของเขายอมยกอำนาจให้กษัตริย์สมัยนั้น และร่วมมือกับกษัตริย์ในการพัฒนาประเทศ

จำไม่ได้แล้วว่าคนนั้นเป็นใคร ไว้หาได้จะเอาลิงค์มาแปะให้