แน่นอนว่าจากประชากรนับล้านๆ ของเมืองไทย คนนับล้าน (นับเอาจากที่จบปริญญาตรีก็ได้) เป็นคนชั้นกลาง-สูง ไม่ได้คิดแบบเดียวกันหมด

สุดท้ายแล้วทางออกไม่ได้มีทางเดียวแน่นอน

แต่ผมกำลังเขียนถึงคนที่คิดอย่างใจแคบเช่นนี้ และยังคงคิดอยู่ในตอนนี้ ถ้าปรับจิดใจกันได้แล้ว ผมก็ยินดีด้วยครับ

ส่วนเรื่องที่ว่าคนฝั่งรับเขาโกรธหรือไม่ จริงๆ แล้วไม่ใช่เรื่องที่ผมสนใจเลย ในเรื่องเองก็ไม่พูดถึงเลย สิ่งที่ผมกำลังเขียนถึงคือความจริงใจของผู้ที่เต็มไปด้วยโอกาสอย่างคนกรุงเทพต่างหาก ว่าเรามีความจริงใจกับ “เพื่อนร่วมชาติ” ของเราแค่ไหนกัน เรายินดีที่จะเปิดโอกาสให้พวกเขาแค่ไหน เรายอมรับจริงๆ รึเปล่าว่าเขาก็เป็นประชาชนเท่าๆ กับเรา

ผมเชื่อว่ามันไม่จริงสำหรับคนจำนวนมาก

นี่ไม่ต้องพูดถึงมุมที่กว้างกว่านั้นเช่นเพื่อนร่วมโลก ที่วันนี้เรายังเอาชื่อประเทศอื่นๆ มาเป็นคำดูถูกกันอยู่เลย

• เราพบว่าเราไม่อยากให้เขาได้ดีไปกว่าเราจริง ๆ และเขาก็ได้รับความรู้สึกนี้และรู้สึกแย่ไปด้วย เกิดเป็นความอิจฉาซึ่งกันและกัน
• เราพบว่าเราไม่อยากให้เขาได้ดีไปกว่าเราจริง ๆ แต่เขาก็รู้สึกได้และเข้าใจและเขาก็ขอบคุณในสิ่งที่มีให้ ให้เขาได้รับโอกาสที่ดีขึ้น เขาดูแลตัวเองต่อไปได้ดีขึ้น ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีเราแล้ว และไม่โกรธเรา
• เราพบว่าเราไม่อยากให้เขาได้ดีไปกว่าเรา เราได้เรียนรู้ตัวเองและปรับจิตใจ เอาชนะใจตัวเองได้ และเขาก็ได้รับโอกาสนี้ไป ช่วยให้ตัวเขาดีขึ้น เกิดประโยชน์แก่ทั้งเราและเขา

ทุกทุกอย่างไม่ได้มีทางออกทางเดียว เป็นไปได้หลายรูปแบบ เราเองนั่นแหล่ะเป็นคนชี้ ถ้าเราชี้ไปที่ไม่ดีมันก็ออกไปไม่ดี ถ้าเราชี้ไปที่ดีมันก็ออกไปดี

จริงหรือที่ เราอยากให้พวกเขารับการ “บริจาค” จากเราตลอดไป

ไม่เคยจะหันมามองความจริงข้อนี้เลย