ห้องรกๆ ของผมนั้น จะมีเก๊ะอยู่ช่องหนึ่งที่ผมมักจะ “โยน” เอาของที่ผมคิดว่ามันมีคุณค่าต่อความทรงจำผมเอาไว้ในนั้นอยู่เรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นรูปติดบัตรที่เหลือจากการใช้งาน บัตรนักเรียน ฯลฯ
วันหนึ่งที่ผมเปิดมันกลับออกมา อดีตที่เคยถูกฝังเอาไว้กลับกระโจนออกจากที่กุมขังของมันอย่างมากมายมหาศาล
การอยู่กับความทรงจำนั้นมักหอมหวานเสมอ ตรงข้ามกับปัจจุบันที่สร้างความปวดร้าวให้กับเราตลอดเวลา รูปเพื่อนที่เราเคยกินข้าวด้วยกันเสมอๆ เป็นเวลานานนับสิบปี แต่แล้ววันหนึ่งเราก็ต้องห่างกันไป
ผมตระหนักในนาทีนั้นว่าเวลาช่างโหดร้ายนัก ที่มันพัดพาเอาสิ่งต่างๆ ไปจากเราได้มากมายอย่างไม่น่าเชื่อ
แต่ความเป็นจริงคือเราไม่สามารถหนีจากปัจจุบันไปได้นานนัก และไม่ว่ามันจะดูทรมานเพียงไรกับการอยู่กับปัจจุบัน แต่ความจริงคือมันมักสร้างความทรงจำที่ดีให้กับเราในวันข้างหน้าได้เสมอๆ
ผมหยิบของสองสามชิ้น แล้วโยนมันลงไปในเก๊ะช่องเดิมนั้น แล้วปิดมันลง
บางที ผมอาจจะว่างมาเปิดมันขึ้นมาดูอีกครั้งในอนาคต
Comments 2
เกี่ยวกะ “เล็กน้อย” เมื่อวันก่อนเปล่าครับ ฟังดูเศร้าๆ
Posted 05 May 2007 at 1:06 am ¶สำนวนเขียนเริ่มคล้ายๆ คนแปลแฮร์รี่นะพี่ลิ่ว ไม่รู้ว่านัทรู้สึกไปเองรึป่าว
แต่ว่า ความทรงจำมันก็พอเก็บเอาไว้ได้ แต่ว่าจะเก็บเวลา ณ ตอนนี้ ให้อยู่กับเราตลอดไป มันก็คงไม่ได้
นัทก็มีเหมือนกัน ลิ้นชักแห่งความทรงจำแบบนั้น
Posted 08 May 2007 at 11:54 am ¶Post a Comment